ูไหม ข้าบอกว่าข้าเป็นเซียนแล้ว กินดินจะมีประโยชน์อะไร พอท่านได้ยินข้าพูดแบบนั้น ก็เดินจากไปอย่างผิดหวัง”
ลู่หยางเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะลองถามอย่างระมัดระวัง “ท่านเซียน ท่านเคยบอกว่าได้อ่านเรื่องราวของเผ่าเทาเที่ยในตำรา ในตำรากล่าวว่ากินดินแล้วจะเพิ่มพรสวรรค์ในการบำเพ็ญหรือไม่?”
“ไม่นะ นั่นเป็นสิ่งที่เซียนฉี่หลินบอกข้า”
ลู่หยาง “…”
ลู่หยางพอจะเข้าใจเรื่องราวแล้ว วิชากลืนกินฟ้าดินใช้กินดินจริงๆ เผ่าเทาเที่ยก็สร้างความยิ่งใหญ่จากการกินดินจริงๆ แต่ไม่เคยมีเรื่องกินดินแล้วเพิ่มพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเลย!
เซียนฉี่หลินต้องการแก้แค้นเซียนอมตะ จึงจงใจสอนวิชานี้ให้ แล้วยังใช้เรื่อง “เพิ่มพรสวรรค์ในการบำเพ็ญ” ยั่วความอยากรู้อยากเห็นของเซียน หวังให้เซียนกินดิน เมื่อเป็นเช่นนี้ เซียนฉี่หลินก็จะได้เอาเรื่องเซียนกินดินไปเผยแพร่เพื่อเย้ยหยันเซียน ใครจะรู้ว่าเซียนอมตะจะโง่แบบปราดเปรื่อง ไม่ยอมหลงกล! สามแสนปีผ่านไป กับดักที่เซียนฉี่หลินวางไว้กลับทำให้ตนเองซึ่งเป็นคนโชคร้ายตกหลุม กินดินทั้งคืน
เซียนฉี่หลิน ท่านทำให้เซียนอมตะตกหลุมไม่ได้ก็เลยมาทำให้ข้าตกหลุมสินะ ข้าจำท่านได้แล้ว!
…
เมื่อทุกคนมาถึงจุดนัดพบ ลู่หยางยังไม่มา ตอนที่ทุกคนกำลังจะออกไปตาม ก็เห็นลู่หยางเดินมาอย่างหนักอึ้ง บนใบหน้ามีคราบดิน
เมิ่งจิ่งโจวตกใจกับสภาพของลู่หยาง “เจ้าเป็นอะไรไป นอนหล่นลงหลุมโคลนหรือ?” ลู่หยางทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น โบกมือ
