ะเวลา”
“ใช้ไปสองสามครั้งก็จะเสื่อมกลายเป็นดินธรรมดา แต่ในมือข้าเป็นดินดำแท้ ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”
ตุ๊กตาโสมภูมิใจอย่างยิ่ง นี่คือดินที่พวกราชายาน้อยชอบที่สุด
“วิเศษขนาดนั้นเลย?” ลู่หยางคว้าขึ้นมากำหนึ่ง หลับตาแล้วยัดเข้าปากทันที
อ้าปากแล้วกลืนดินดำลงไป
ตุ๊กตาโสมและต้นไม้รู้ธรรมมองตาค้าง พวกมันยังคิดว่าลู่หยางจะใช้ดินบำเพ็ญอย่างไร ที่ไหนได้กินเข้าไปเลย?
“เป็นไงบ้าง เป็นไงบ้าง รู้สึกยังไง?” เซียนอมตะถามอย่างใจร้อน
ลู่หยางทำปากจิ้มลิ้มชิมรส นึกถึงความรู้สึกเมื่อครู่
“ไม่มีอะไรเปลี่ยนนี่ ขั้นไม่ได้เพิ่มขึ้น ความเร็วการหมุนเวียนพลังวิเศษในร่างไม่เปลี่ยน”
“พละกำลังไม่เพิ่ม ความว่องไวไม่ดีขึ้น ความแข็งแกร่งของจิตไม่เปลี่ยน”
“อาจจะปริมาณน้อยไป กินเพิ่มอีกไหม?” เซียนอมตะเสนอ
ลู่หยางเห็นว่ามีเหตุผล จึงกินดินดำที่ตุ๊กตาโสมเอามาจนหมด
หมุนเวียนวิชายุทธ์ครบหนึ่งรอบใหญ่ “ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย”
เซียนอมตะครุ่นคิดอย่างจริงจัง วิเคราะห์ว่า
“อาจจะเป็นไปได้ว่าดินดำมีผลในการปรับปรุงพรสวรรค์ของเจ้า”
“เช่น รากฐานสามชนิดเปลี่ยนเป็นรากฐานสองชนิด รากฐานสองชนิดเปลี่ยนเป็นรากฐานชนิดเดียว”
“เจ้ามีรากฐานชนิดเดียวอยู่แล้ว เป็นพรสวรรค์ที่ดีที่สุด ไม่มีพื้นที่ให้ปรับปรุงแล้ว”
ลู่หยางมองเซียนอมตะอย่างสงสัย “ท่านไม่เคยกินหรือ?”
“พูดอะไรอย่างนั้น ข้าในฐานะหนึ่งในสิบความงามแห่งยุคโบราณ จะมากินดินได้หรือ?”
“อีกอย่าง ตอน
