่อยจนแทบจะเลียจานให้สะอาด”
“พวกเขาสี่คนกินอิ่มดื่มหนาแล้วก็นอนหลับในครัวหนึ่งงีบ โชคดีที่ข้าเตรียมเตียงไว้ในครัว”
ลู่หยางสะท้านเยือก ในสมองนึกภาพปราสาทร้างที่ประตูปิดลงดังโครม
หากเรื่องราวนี้ถูกเล่าขานสู่คนรุ่นหลัง อาจจะเป็น…
เซียนอมตะวางแผนตลอดกาล ใช้กำลังคนเดียววางกลอุบายเซียนทั้งสี่ยุคโบราณ ปัญญาที่น่าหวาดกลัวเพียงนี้
ลู่หยางนึกขึ้นได้กะทันหัน “เดี๋ยวก่อน อักขระที่ท่านให้พวกเราเมื่อครู่…”
เซียนอมตะพูดอย่างไม่ใส่ใจ “โอ๊ย หลังจากกินข้าวมื้อนั้น ข้าก็ให้อักขระที่เข้าออกได้อิสระกับพวกเขาแล้ว”
