ไผ่ สายน้ำที่ไหลเอื่อยในป่าไผ่เกิดระลอกคลื่น น้ำพุ่งขึ้นมากลายร่างเป็นวิญญาณแห่งสายน้ำ
“หยุด! ลู่หยาง เมิ่งจิ่งโจว พวกเจ้าพาใครเข้ามาในสำนักเวิ่นเต๋า?”
วิญญาณแห่งสายน้ำถือขวานทองและขวานเงินไว้ในมือ จ้องมองลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
วิญญาณแห่งสายน้ำเป็นด่านป้องกันของสำนักเวิ่นเต๋า คอยสกัดกั้นผู้ไม่ประสงค์ดีไม่ให้เข้าสำนัก
อย่างเช่นก่อนหน้านี้ที่รองประมุขทั้งสองของลัทธิอมตะเข้ามาในสำนัก วิญญาณแห่งสายน้ำไม่ได้ขัดขวาง เพราะมีคำสั่งลับจากอวิ๋นจือไม่ให้ยุ่งกับเรื่องนี้
ไม่เช่นนั้นแม้รองประมุขทั้งสองของลัทธิอมตะจะมีลู่หยางนำทาง ก็ไม่มีทางผ่านประตูเข้ามาได้
“นี่คือศิษย์น้องชิ่นเหยียนเหยียน ญาติของศิษย์น้องหลี่” ลู่หยางแนะนำอย่างตรงไปตรงมา
“ญาติหรือ?” วิญญาณแห่งสายน้ำมองศิษย์น้องชิ่นเหยียนเหยียนที่แก้มแดงระเรื่อด้วยความสงสัย แล้วหันไปมองหลี่หาวเหรินที่มีสีหน้าประหลาด
“ในมือข้ามีข้อมูลของศิษย์สำนักเวิ่นเต๋าทั้งหมด แต่ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าหลี่หาวเหรินมีญาติชื่อชิ่นเหยียนเหยียน?”
หลี่หาวเหรินคิดในใจว่าสองเดือนก่อนข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน
ลู่หยางอธิบายสั้นๆ “เป็นอย่างนี้ ท่านคงรู้ว่าศิษย์น้องหลี่มีคู่หมั้น”
วิญญาณแห่งสายน้ำพยักหน้า
“คู่หมั้นของศิษย์น้องหลี่มีธิดาคนหนึ่ง ก็คือชิ่นเหยียนเหยียน”
วิญญาณแห่งสายน้ำ: “!”
เมิ่งจิ่งโจวได้ยินวิญญาณแห่งสายน้ำบอกว่ามีข้อมูลของศิษย์สำนักเวิ่นเต๋
