่งการเวียนว่ายตายเกิดอย่างทะลุปรุโปร่ง? แม้แต่เซียนอิงเทียนและคนอื่นๆ ก็ทำไม่ได้ใช่หรือไม่”
ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นถูกคำพูดยืดยาวของลู่หยางทำเอางงงัน
แม้แต่หลี่หาวเหรินก็อดส่งเสียงถามเมิ่งจิ่งโจวไม่ได้
“พี่เมิ่ง ทำไมพี่ลู่ถึงเข้าใจเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดมากขนาดนี้?”
“เขารู้บ้าอะไร ฟังแค่ตอนต้นก็รู้ว่าแต่งเองทั้งนั้น”
เมิ่งจิ่งโจวมีสติที่สุด เพียงแค่ฟังตอนต้นก็รู้ว่านี่เป็นเรื่องที่ลู่หยางแต่งขึ้นมาในที่นี้เอง
ลู่หยางรับกล่องไม้มา โยนให้ท่านหมี่
“หมายความว่าอย่างไร?” ท่านหมี่สงสัย นี่เป็นสมบัติที่ประมุขชิ่นตั้งใจซ่อนไว้นะ
ลู่หยางยิ้มอย่างมั่นใจ
“แม้สิ่งของของประมุขชิ่นจะล้ำค่า แต่สำหรับลัทธิสวรรค์ของพวกเราก็แค่นี้”
“ท่านเอากล่องไม้กลับไป ให้ผู้บริหารระดับสูงของพวกท่านดูของในกล่อง”
“จะได้รู้ว่านี่ไม่ใช่ของปลอมที่ลัทธิสวรรค์ของพวกเราสร้างขึ้น แต่เป็นของประมุขชิ่นจริงๆ”
คำพูดนี้แสดงว่าลู่หยางต้องการสื่อสารกับผู้บริหารระดับสูง มองท่านหมี่เป็นเพียงคนส่งข่าว
ในฐานะอัจฉริยะเหนือโลกแห่งยุคโบราณ เขามีสิทธิ์ทำเช่นนั้น
“อีกอย่าง ผีสาวสามตนนี้หน้าตาไม่เลว ข้าเอาไว้”
ลู่หยางพูดอย่างไม่สนใจความเห็นใคร แตะหน้าผากผีน้อยทั้งสามเบาๆ
ท่านหมี่ก็รู้สึกว่าตนสูญเสียการควบคุมพวกนางในทันที
นี่เป็นวิชาอะไร?!
การผนึกวิญญาณที่ตนต้องลงแรงมากมายกว่าจะสร้างได้ ทำไมถึงถูกลบออกได้ง่ายดายเช่นนี้?
เขาอยู่ในระดับที่สู
