กว่าเจ้าคือผู้สืบทอดของประมุขชิ่นไม่ใช่หรือ ลองเปิดดูสิ!”
ชิ่นเทียนสะดุ้งตกใจ ราวกับได้รับของร้อน ลนลานจนเกือบรับไม่อยู่
เขารู้ดีที่สุดว่าตัวเองเป็นผู้สืบทอดของประมุขชิ่นหรือไม่
แต่ถ้าหากเป็นไปได้ล่ะ? ถ้าตัวเองเป็นจริงๆ ล่ะ?
เขากัดฟัน เหงื่อเย็นผุดที่หน้าผาก ใช้แรงทั้งหมดพยายามงัดกล่อง
กล่องไม่ขยับแม้แต่น้อย
ผู้แข็งแกร่งขั้นแปลงร่างเซียนมองชิ่นเทียนอย่างผิดหวัง เจ้าโง่ ใครบอกว่าต้องเปิดที่นี่ กลับไปค่อยเปิดไม่ได้หรือ?
ท่านหมี่รับกล่องมา พินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด
เขาพอรู้เรื่องการผนึก เห็นว่านี่เป็นการผนึกที่ประมุขชิ่นใช้พลังวิเศษมหาศาลสร้างขึ้น
มีเพียงประมุขชิ่นเท่านั้นที่เปิดได้ หรือผู้สืบทอดของประมุขชิ่น
“หลี่หาว เจ้ามาเปิดสิ” ลู่หยางหัวเราะเบาๆ
เขาจะให้หลี่หาวเหรินผู้เป็นประมุขคนก่อนตัวจริงมาเปิดกล่อง
หลี่หาวเหรินในฐานะอดีตประมุข ผู้เข้าใจความลับแห่งการเวียนว่ายตายเกิด
เขามีสิทธิ์นั่งเทียบเท่าอัจฉริยะแห่งยุคโบราณ จึงไม่เหมาะที่จะเดินไปรับกล่องเอง การทำเช่นนั้นจะไม่สมกับฐานะ
ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวก็อยู่ในขั้นแก่นทองคำ ไม่เหมาะสม
ภารกิจช่วยรักษาฐานะของหลี่หาวเหรินนี้จึงตกเป็นของชิ่นเหยียนเหยียน
ชิ่นเหยียนเหยียนก้าวไปข้างหน้า เพิ่งจะรับกล่องจากท่านหมี่ กำลังจะส่งให้หลี่หาวเหริน
ทันทีที่กล่องไม้สัมผัสนิ้วของชิ่นเหยียนเหยียน การผนึกด้วยโลหิตก็ราวกับพบเจ้าของ
มันหายวับไปในพริบตา
ชิ่น
