ับนางเป็นแค่สัญลักษณ์ที่เรียกว่า “พ่อ”
“อ๋อใช่ พ่อเจ้าเป็นประมุขลัทธิมาร ต่อไปเจ้าจะเข้ารับราชการ รับราชการทหาร หรือสอบเข้าสำนักก็จะถูกจำกัด”
“ผ่านการตรวจสอบประวัติไม่ได้” ลู่หยางเตือนด้วยความหวังดี เขาเพิ่งศึกษากฎหมายราชวงศ์ต้าเซี่ยมา ได้ความรู้เล็กน้อย
ชิ่นเหยียนเหยียน: “…”
ขอบคุณที่เตือน
เมิ่งจิ่งโจวก็แทรก: “พ่อแม่เจ้าแต่งงานกันห้าร้อยปี ตามนิสัยพ่อเจ้า ในห้าร้อยปีนี้คงมีหนี้สินด้วย”
“แต่เจ้าไม่ต้องกังวล ตอนพ่อเจ้ากู้เงิน แม่เจ้าไม่รู้เรื่อง และพ่อเจ้าเอาเงินไปใช้สร้างลัทธิจิ่วอิ่วทั้งหมด”
“ตามกฎหมาย หนี้แบบนี้ไม่ถือเป็นหนี้ร่วมของสามีภรรยา แม่เจ้าไม่ต้องใช้คืน”
เมิ่งจิ่งโจวเชี่ยวชาญกฎหมายด้านเศรษฐกิจมาก
ชิ่นเหยียนเหยียน: “…”
ก็ขอบคุณที่เตือนเช่นกัน
ชิ่นเหยียนเหยียนรู้สึกได้ถึงความเป็ นห่วงอย่างจริงใจของอาทั้งสอง
“งั้นที่พ่อเร่งรีบจะบรรลุขั้นข้ามพิบัติ ยังพูดว่าจะสร้างอนาคตให้แม่ลูกพวกเรา…”
หลี่หาวเหรินพยักหน้านิ่งๆ: “เพื่อเพิ่มวงเงินกู้”
“รวมถึงเพิ่มความสามารถในการรับมือการถูกทวงหนี้ด้วย”
