อยู่เป็นเพื่อนข้าหน่อยนะ~”
ร่างงามชุดเขียวปรากฏตัวตรงหน้าลู่หยาง มองเขาอย่างหวานซึ้ง
เสียงออดอ้อนฟังจนกระดูกอ่อนยวบ
ไม่รู้ว่าตอนนี้ลู่หยางไม่ใช่ลู่หยางคนเดิมแล้ว
เห็นลู่หยางยิ้มเจ้าเล่ห์ ยื่นมือโอบร่างงามชุดเขียว
ร่างงามชุดเขียวงงครู่หนึ่ง เมื่อครู่ตอนอยู่ห้องโถงลู่หยางไม่ใช่คนแบบนี้นี่
ลู่หยางใช้นิ้วชี้ยกคางร่างงามชุดเขียว พูดเสียงกรุ้มกริ่ม
“สาวน้อยที่เหงา ต้องการพี่สาวเป็นเพื่อนไหม?”
ลู่หยางโอบร่างงามชุดเขียวสนิท มือลูบไปมา
“หน้าตาไม่เลว แค่รูปร่างสู้ข้าไม่ได้”
อะไรคือรูปร่างสู้ข้าไม่ได้? แถมเรียกตัวเองว่าพี่สาว?
อีกฝ่ายรูปร่างก็ไม่เหมือนผู้หญิงแต่งเป็นผู้ชายนี่?
ร่างงามชุดเขียวขนลุก รู้สึกว่าเจอคนวิปริต
“มา สาวน้อย ราตรีสั้นนัก มาเล่นกับพี่สาวกัน”
ลู่หยางหัวเราะฮิๆ ดูไม่เหมือนคนดีเลย
ร่างงามชุดเขียวอยากหนี แต่พบว่าแรงมือของอีกฝ่ายน่ากลัวมาก
แม้แต่นางขั้นสร้างฐานก็สลัดไม่หลุด
“ฮิๆ จะหนี?” ลู่หยางพุ่งเข้าหาร่างงามชุดเขียว
ในพื้นที่จิต ลู่หยางตัวจริงพุ่งเข้าหาเซียนอมตะ
“เจ้าถั่วเน่า แกจะใช้ร่างข้าทำอะไร!”
“แค่เล่นๆ ไม่ได้จริงจังสักหน่อย” เซียนอมตะวิ่งหนี
“ไม่ได้ เสียภาพลักษณ์ข้า!”
เมิ่งจิ่งโจวแกล้งทำเป็นหลับสนิท พยายามกลั้นยิ้มที่มุมปาก
เงียบๆ รอผีหญิงมา
ผีหญิงปรากฏข้างเตียงเมิ่งจิ่งโจว ชุดแดงราวกับเจ้าสาววันแต่งงาน
ผีหญิงชุดแดงเป่าลมใส่เมิ่งจิ่งโจว ทำให้เขางงงวย
“คุณชาย ตื่นเถิด
