เมืองซ่อวเทียน หมู่บ้านกู่ไหว วัดร้าง
ตอนใต้แคว้นจี๋ ฝนตกหนักเป็นสาย ทุ่งหญ้าเขียวถูกน้ำฝนชะจนเป็นโคลน ใบไม้เขียวชอุ่มห้อยต่ำในสายฝน ถูกฝนชะจนไร้ชีวิตชีวา ท้องฟ้ามืดครึ้ม กดดันจนหายใจไม่ออก ราวกับความมืดจะครอบคลุมลงมาได้ทุกเมื่อ
นักศึกษาคนหนึ่งท่าทางรีบร้อน สวมเสื้อคลุมกันฝนและหมวก กอดหนังสือที่ห่อด้วยผ้าไว้ในอ้อมอก วิ่งในสายฝนที่ตกกระหน่ำ เขาเห็นวัดร้างไม่ไกล ตาเป็นประกาย กอดหนังสือแน่นขึ้น เร่งฝีเท้า รีบวิ่งไป
ฮู่ ฮู่—
นักศึกษาเหนื่อยหอบ ปิดประตูหน้าต่างแน่น แม้วัดจะเก่า แต่ไม่ถึงกับรั่วซึม นับว่าโชคดีในความโชคร้าย เขาเปิดห่อผ้า ตรวจดูว่าหนังสือเปียกหรือไม่ คงเพราะห่อไว้ดี หนังสือยังแห้ง นักศึกษาจุดตะเกียงน้ำมัน อาศัยแสงตะเกียงริบหรี่ อ่านเบาๆ ร่างงามปรากฏขึ้นด้านหลังนักศึกษาทันที ร่างงามยิ้มมุมปาก ชวนหลงใหล ตบหลังนักศึกษาที นักศึกษาเห็นร่างงามปรากฏ ราวกับถูกมนตร์สะกด ยิ้มโดยไม่รู้ตัว
หลังฝนหยุด นักศึกษาท่าทางเหนื่อยอ่อนออกจากวัดร้าง
…
ร่างสามร่างในชุดนักศึกษาเดินในพื้นโคลน เท้าจมลึกบ้างตื้นบ้าง ดูเหมือนลำบาก
“ทำไมทางถึงเดินยากขนาดนี้?”
ร่างหนึ่งบ่น
อีกร่างกลอกตา “ทนหน่อยเถอะ อย่าเรื่องมาก สภาพนี้ยังดีกว่าตอนอยู่ป่าทึบไม่ใช่หรือ?”
“ก็จริง”
ร่างที่สามอธิบาย “ได้ยินว่าเมื่อวานฝนตกหนักที่สุดในรอบสิบปี ทำให้หมู่บ้านกู่ไหวเปียกโชก น้ำในแม่น้ำล้นตลิ่ง ได้ยินว่าคืนนี้ยังจะตกอีก”
“จุ๊ ดู
