“พวกท่านไม่ได้แค่จ่ายค่าบริหารน้อยใช่หรือไม่?”
ลู่หยางหรี่ตานึกขึ้นได้ว่าพี่ใหญ่กำหนดให้พวกเขาจ่ายค่าบริหาร ส่วนรายได้ที่เหลือของร้านปิ้งย่างต้องส่งมอบทั้งหมด
เรื่องนี้มีช่องว่างให้จัดการได้มากมาย เช่น ร้านปิ้งย่างร่วมมือกับร้านอื่น รายได้บางส่วนของร้านอื่นถูกโอนมาที่ร้านปิ้งย่าง แต่พี่ใหญ่ไม่รู้เรื่องนี้
หรืออย่างเช่นพวกเขาอาจใช้รายได้จากร้านปิ้งย่างซื้อทรัพย์สิน ไม่ต้องส่งมอบให้พี่ใหญ่ พอจำเป็นต้องใช้หยกวิเศษค่อยขายทรัพย์สินทิ้ง
ลู่หยางแค่คิดนิดหน่อยก็นึกวิธีหลบเลี่ยงได้เจ็ดแปดวิธี เขาไม่เชื่อว่าประมุขจะคิดไม่ออก
หน้าผากประมุขมีเหงื่อเย็นผุด ไม่คิดว่าตนจะพลั้งปากเผยช่องโหว่
“ทั้งสองท่านจะได้รายได้สามส่วนจากร้านปิ้งย่าง”
ลู่หยางไม่สนใจ
“ต้องส่งมอบให้พี่ใหญ่ทั้งหมด ขาดแม้แต่เหรียญเดียวไม่ได้ พวกท่านเป็นผีร้ายแล้ว บำเพ็ญไม่ได้ จะเอาหยกวิเศษไปทำอะไร?”
เขาพึ่งพาพี่ใหญ่และเซียนอมตะ ตนต้องการอะไร พี่ใหญ่ก็จัดหาให้ เซียนอมตะยังมีคะแนนสะสมไม่น้อย หากลู่หยางต้องการใช้ เซียนอมตะก็จะให้
เขาไม่จำเป็นต้องรับผลประโยชน์จากร้านปิ้งย่าง
อีกอย่าง ส่งรายได้ร้านปิ้งย่างให้พี่ใหญ่ทั้งหมด พี่ใหญ่ไม่สนใจดูบัญชี สุดท้ายก็ไม่ตกมาอยู่ในมือเขาหรือ?
ส่วนเมิ่งจิ่งโจวยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาคือคุณชายใหญ่ตระกูลเมิ่ง กลุ้มใจแต่เรื่องเงินมากเกินไปเท่านั้น
“หากไม่ยอมรับเงื่อนไขนี้ ข้าจะรายงานเรื่องที่พวกท่านซ่อนหยกวิ
