โสดได้จริงๆ?
“เจ้าเคยได้ยินวิชาสาปแช่งไหม?”
เซียนอมตะถามอย่างลึกลับ ลู่หยางส่ายหน้า นอกจากเซียนสาปชนเผ่าโบราณ เขาไม่เคยได้ยินวิชาสาปแช่งอะไรเลย
“วิชานี้เรียกว่าสาป แต่จริงๆ แล้วเป็นการแลกเปลี่ยน หรือพูดว่าเป็นกฎเกณฑ์อย่างหนึ่ง บางคนเรียกมันว่า ‘วิชาแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม’ ใช้วิชาประเภทนี้ เจ้าเสียอะไรไป ก็จะได้อย่างอื่นมาแทน อย่างเช่นเจ้าลู่หยางฉลาดใช่ไหม? งั้นเจ้าก็ใช้วิชาแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม ยอมให้ไอคิวลดลง แลกกับพลังต่อสู้ที่ไม่มีใครเทียบได้!”
“มหัศจรรย์ขนาดนี้เลยหรือ!”
ลู่หยางประหลาดใจมาก เซียนอมตะพอใจกับปฏิกิริยาของลู่หยางมาก “ฮิๆ รู้แล้วใช่ไหมว่าข้ามีประสบการณ์มากแค่ไหน ข้าว่าคนยุคของพวกเจ้าคงไม่มีใครรู้จักวิชานี้ เจ้าเป็นคนแรกในยุคของเจ้าที่ได้รู้!”
“เซียนใช้วิชานี้ได้ไหม?”
ลู่หยางสนใจวิชานี้มาก ถ้าเรียนได้ ตัวเองก็จะแลกอะไรก็ได้ตามใจชอบ ไร้เทียมทานเลยสิ
เซียนอมตะส่ายหน้า สาดน้ำเย็นใส่ลู่หยาง “วิชานี้ไม่มีใครเรียนได้ หรือพูดว่า คนที่อยากเรียนวิชานี้ จะไม่มีวันเรียนได้”
ลู่หยางงงกับตรรกะแปลกๆ นี้ คนที่อยากเรียนวิชานี้จะไม่มีวันเรียนได้ งั้นคนที่ไม่อยากเรียนวิชานี้ จะเรียนได้หรือ?
“ใช่ คนที่ไม่อยากเรียนวิชานี้ ก็จะเรียนได้ ‘วิชาแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม’ ไม่ต้องเรียน ถึงวาสนาก็จะใช้ได้เอง และคนที่ใช้วิชามักไม่รู้ว่าตัวเองใช้วิชาไปแล้ว เหมือนคนแรกในประวัติศาสตร์มนุษย์ที่ใช้วิชา
