ออกจากคุกโดยตรง เสนาบดีกรมอาญาก็จะลงมือขัดขวาง รับรองว่าเขาหนีไม่ได้ ทางตัน
“หรือจะพระราชทานอภัยโทษให้สวีซิน?”
ฮ่องเต้พึมพำ พระองค์เป็นฮ่องเต้ ย่อมมีอำนาจพระราชทานอภัยโทษ พระองค์ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วล้มเลิกความคิดนี้ หันไปออกคำสั่งอีกอย่าง “ให้กรมอาญาทั้งหมดย้ายไปทำงานที่เมืองต้าเอี้ยน”
“นี่เป็นเหตุผลที่พวกเจ้ามาเยี่ยมข้าที่คุกหรือ?”
ท่านสวีจ้องผู้ใต้บังคับบัญชาหลายคนด้วยสีหน้าไม่ดี อยากกินคนเข้าไปแล้ว
“เป็นพระบัญชา ต้องทำตาม”
รองเสนาบดีกรมอาญาพยายามทำหน้านิ่ง แต่ภาพนี้ตลกเกินไป เขาและเพื่อนร่วมงานทนไม่ไหว ต้องใช้ความตั้งใจมหาศาล ถึงไม่ให้มุมปากยกขึ้นมากเกินไป ท่านเต๋าปู้อวี่นั่งอยู่ข้างๆ ตามธรรมเนียมแล้ว รองเสนาบดีและคนอื่นต้องทักทาย แต่เห็นสีหน้าเขียวคล้ำของท่านสวี พวกเขาก็ไม่กล้าทำอะไร
“ท่านสวี นี่คือเอกสารราชการสองวันนี้ ขอให้ท่านตรวจสอบ”
รองเสนาบดีกรมอาญาส่งฎีกาหลายฉบับอย่างเคารพ ล้วนเป็นเรื่องที่ท่านสวีต้องจัดการ ท่านสวีแค่นเสียงเย็น “วางไว้ตรงนี้แหละ”
แต่เดิมรองเสนาบดีกรมอาญาอยากพูดอะไรเช่น “รออีกสองสามวัน ฮ่องเต้ดูสนุกพอแล้วคงจะพระราชทานอภัยโทษให้ท่าน” “ต้องการอาหารและเครื่องนอนไหม” แต่คิดแล้วคิดอีก สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา รอผู้ใต้บังคับบัญชาออกจากคุก ท่านสวีจึงหยิบฎีกาจากพื้นขึ้นมาตรวจสอบ เขาขมวดคิ้ว ไม่พอใจ
“เหลวไหล ระบบนี้ข้าคิดมานานกว่าจะเสนอ และผ่านการทดลองในอำเภอและเ
