ึงขอยกเว้นการดำเนินคดีอาญา
รองเสนาบดีแค่นเสียงเย็นชา “ได้ยินว่าโม่ตานซินได้ชื่อว่าโม่ชิงเทียน วันนี้พอได้เห็นก็แค่นี้เอง ขุนนางรู้กฎหมายแต่ฝ่าฝืน ควรเพิ่มโทษ จะมียกเว้นการดำเนินได้อย่างไร น่าขันที่สุด! ไม่รู้ว่าขุนนางผู้นี้มีเส้นสายในเมืองหลวง หรือให้สินบนโม่ตานซิน การยกเว้นการดำเนินคดีต้องผ่านการอนุมัติจากท่านสวี ต่อให้ข้าเห็นชอบ ท่านสวีก็ไม่มีทางเห็นชอบ! ลองดูซิว่าขุนนางคนไหนมีหน้ามากขนาดนี้ กล้ารู้กฎหมายแต่ฝ่าฝืน… ท่านสวี?!”
รองเสนาบดีกรมอาญาขยี้ตา ท่องคาถาชำระจิตให้ตัวเองสามรอบ อ่านรายงานจากเมืองต้าเอี้ยนอีกรอบ นึกว่าตัวเองยังไม่ตื่น “ได้ยินว่าท่านสวีหายตัวไประหว่างงานเลี้ยงเมื่อวาน ที่แท้รีบไปติดคุกหรือ?”
รองเสนาบดีกรมอาญาสีหน้าประหลาด ตามกฎหมายอาญา ต้องให้ผู้บังคับบัญชาของเขา คือเสนาบดีกรมอาญาอนุมัติ จึงจะยกเว้นการดำเนินคดีอาญาได้ ท่านสวีต้องอนุมัติแน่นอน แต่ปัญหาคือท่านสวีเป็นผู้ต้องหาในคดีนี้ ตามกฎหมายอาญาต้องถอนตัว ไม่สามารถตัดสินได้
