“ข้ายังมีคำถามอีกข้อ”
“อะไร?”
“พวกเราไม่ควรจะไปเยี่ยมอาจารย์ในคุกหรือขอรับ เหตุใดพวกเรานั่งกินข้าวกันอยู่?”
ตอนนี้ ลู่หยางกับหยุนจืออยู่ในห้องส่วนตัว ตรงหน้ามีอาหารเลิศรสมากมาย
หลังจากออกจากโบราณสถานอมตะ หยุนจือไม่ได้ไปที่คุกโดยตรง แต่พาลู่หยางมาที่ภัตตาคารที่ดีที่สุดในมณฑลต้าเอี้ยน สั่งอาหารพื้นเมืองทั้งหมด ทำให้ลู่หยางตกใจ
เขาใคร่จะถามว่า อาจารย์ถูกขังอยู่ใกล้ๆ แต่พวกเราสองคนมานั่งกินดื่มกันเช่นนี้ ดูจะไม่เหมาะสมไปหน่อยหรือ?
แต่พิจารณาแล้วว่าผู้ที่นั่งตรงหน้าคือพี่ใหญ่ สุดท้ายก็ไม่กล้าถาม
หยุนจือกินลูกชิ้นเนื้อนึ่งคำหนึ่ง ลูกชิ้นเนื้อนุ่มแน่น กัดลงไปน้ำซุปไหลทะลัก นางพอใจมาก
หยุนจือวางตะเกียบลง อธิบายอย่างไม่แสดงอารมณ์ “น้องเล็ก เจ้าต้องเข้าใจ อาจารย์คืออะไร ท่านคือผู้อาวุโสของพวกเรา สิ่งที่ผู้อาวุโสหวังที่สุดคือการเห็นลูกหลานมีสุขภาพดี เติบโตแข็งแรง พวกเราอยู่ที่นี่ กินดีอยู่ดี หากอาจารย์ในคุกรู้ความเป็นอยู่ของพวกเรา ท่านคงจะยิ้มแย้มแจ่มใส”
ลู่หยางรู้สึกว่าที่พี่ใหญ่พูดมาก็มีเหตุผล แต่ก็ยังรู้สึกว่ามีบางสิ่งแปลกประหลาด
รู้สึกว่าช่วงนี้สมองไม่ค่อยดี เป็นผลข้างเคียงจากการต่อสู้ด้วยมวยหวงโต้วโต้วหรือไม่?
