คน ขอให้เขาลงมือหลอมยาสักครั้ง ก็เพียงพอจะทำให้ผู้บำเพ็ญขั้นฝึกความว่างหมดตัวได้
ออกจากเขาตานติ่ง ระหว่างที่ลู่หยางเดินกลับเขาประตูสวรรค์ มีคนสิบกว่าคนเดินสวนมา พวกเขาเห็นลู่หยางตาเป็นประกาย
“สวัสดีพี่ลู่หยาง!”
เสียงตะโกนพร้อมเพรียงของพวกเขาทำให้ลู่หยางตกใจ
ลู่หยางสังเกตว่าคนสิบกว่าคนนี้มีทั้งชายหญิง อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา
“พวกเจ้าคือ… น้องเวยหนานเฟย น้องจินฉินฉิน?”
ลู่หยางจำคนสิบกว่าคนนี้ได้ เป็นศิษย์ที่เข้าสำนักเวิ่นเต๋าพร้อมกับเขา
น้องเวยหนานเฟยตอนเด็กถูกแม่เลี้ยงวางยาพิษ โชคดีที่พี่ไต้ปู้ฟานผ่านมา ยื่นมือช่วยเหลือ
น้องจินฉินฉินเคยกินผลไม้ในหุบเขา เป็นผลไม้เซียนชิงมู่ ทำให้พลังในร่างกายไม่มีวันดับสิ้น หมุนเวียนได้เอง
ก่อนหน้านี้ไม่เคยเจอพวกเขาเลย คิดว่าคงยังไม่บรรลุขั้นสร้างฐาน เพิ่งบรรลุขั้นสร้างฐานสำเร็จ จึงได้รับอนุญาตให้ออกมาเดินได้
ลู่หยางใช้พลังจิตสำรวจ ก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ น้องๆ สิบกว่าคนนี้ล้วนบรรลุขั้นสร้างฐานแล้ว
บรรลุขั้นสร้างฐานในวัยนี้ ถ้าอยู่ภายนอกก็นับว่าเป็นอัจฉริยะแล้ว สามารถให้เจ้าสำนักชั้นหนึ่งบ่มเพาะเป็นเจ้าสำนักรุ่นถัดไปได้
ลู่หยางและอีกสี่คนเป็นข้อยกเว้น ตามคำพูดของศิษย์พี่ใหญ่ พวกเขาทั้งห้าคนมีพรสวรรค์ที่เป็นหลักฐานยืนยันการมาถึงของยุคทอง สำนักเวิ่นเต๋าไม่เคยรับศิษย์ที่มีพรสวรรค์เหนือทั่วหล้าถึงห้าคนในรุ่นเดียวกันมาก่อน
น้องๆ ล้วนมองลู่หยางด้วยสายตาช
