ระตู กลัวจะรบกวนความคิดของอาจารย์อาวุโสที่เจ็ด
“เข้ามาสิ”
“คารวะอาจารย์อาวุโสที่เจ็ด” ลู่หยางคำนับอย่างนอบน้อม
อาจารย์อาวุโสที่เจ็ดผมขาวโพลน แต่ใบหน้ากลับไม่มีริ้วรอยเลยสักนิด ดูเหมือนคนหนุ่ม สดใสมีชีวิตชีวา ไม่รู้ว่านี่เกี่ยวกับการหลอมยามายาวนานหรือไม่
“ได้ยินว่าอาจารย์อาวุโสกำลังเขียนบทความ?” ลู่หยางอยากรู้ความเคลื่อนไหวล่าสุดในวงการหลอมยา จะได้สะดวกในการอวดรู้เมื่อพบผู้หลอมยาในภายหลัง
“ใช่ ข้ากำลังศึกษาสูตรยาโบราณสูตรหนึ่ง เป็นสูตรที่ผู้หลอมยาหลวงของราชวงศ์ต้าเซี่ยขุดค้นมาได้ เขาไม่สามารถไขปริศนาของสูตรยาโบราณได้ จึงประกาศให้รางวัล เชิญผู้เชี่ยวชาญด้านการหลอมยามาวิเคราะห์ไขปริศนา หากไขปริศนาได้ ก็จะช่วยกู้ชื่อเสียงให้เขาตานติ่งของเรา”
“สูตรยาโบราณนี้มาจากปรมาจารย์หลอมยาในยุคโบราณ ในนั้นบันทึกยาชนิดหนึ่งที่ทำให้คนตั้งครรภ์ได้ แต่ไม่ได้ตั้งชื่อยา พวกเราผู้หลอมยาหารือกันแล้ว ตัดสินใจตั้งชื่อว่ายาประสิทธิ์บุตร”
“แต่สูตรยานี้เก่าเกินไป มีส่วนที่ขาดหาย บันทึกไม่ครบถ้วน”
“ข้าจึงอาศัยสมุนไพรที่ยังอ่านออกในสูตรยา ผนวกกับความเข้าใจของตัวเอง ทดลองไปเรื่อยๆ พยายามสร้างขึ้นใหม่ แม้จะล้มเหลวทั้งหมด แต่ก็ตัดความเป็นไปได้ส่วนใหญ่ออกไปได้”
“จนถึงตอนนี้ ข้ายังไม่เคยได้ยินว่าใครสร้างสูตรยาขึ้นใหม่ได้จริง”
“แต่สิ่งที่ทำให้ข้าแปลกใจคือ สมุนไพรที่เขียนไว้ในสูตรยาล้วนเป็นตัวยาบำรุงความงาม ไม่มีสรรพคุณ
