ะนะ ชางหยวนยิ้มร่า หยิบหมากสีดำวางลงบนจุดตัดกลางกระดานอย่างมั่นใจ
ทว่าทันทีที่หมากแตะกระดาน
สีหน้าของชางหยวนก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
เพราะในวินาทีนั้น ทัศนียภาพรอบกายของเขากลับกลายเป็นความมืดมิดอนธการ ไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ
มีเพียงกระดานหมากตรงหน้าและเย่หนานที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเท่านั้นที่ยังคงเดิม
เส้นสายบนกระดานหมากดูเหมือนจะแผ่ขยายออกไปเชื่อมโยงกับความมืดมิดรอบทิศทาง ตัดแบ่งความว่างเปล่าอันไพศาลออกเป็นช่องสี่เหลี่ยมมากมายนับไม่ถ้วน
นี่มัน เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผากชางหยวน เขาเงยหน้ามองเย่หนานด้วยความตื่นตระหนก
ไม่ต้องกังวล แค่เล่นให้จบกระดานก็พอ เย่หนานยิ้มบางๆ อย่างอบอุ่น ราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดา
เขาก็ชินเสียแล้ว ตอนเล่นกับหลิงหลง นางก็ชอบบ่นว่ามืดเหมือนกัน
ได้ ได้เลย ชางหยวนตอบรับเสียงสั่น
ความมืดรอบด้านกดดันจิตใจเขาอย่างหนักหน่วง ราวกับมีขุมพลังอันน่าสะพรึงกลัวซ่อนเร้นอยู่พร้อมจะกลืนกินเขาทุกเมื่อหากก้าวพลาดเพียงนิดเดียว ความรู้สึกไร้ทางสู้ถาโถมเข้ามาจนเขาแทบหายใจไม่ออก
ท่านผู้นี้ แท้จริงแล้วเป็นตัวตนระดับใดกันแน่ ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ชางหยวนกรีดร้องในใจ
วินาทีนี้เขาตระหนักได้อย่างลึกซึ
