“เจ้าว่านี่คือแก่นไร้เทียมทาน?!” ลู่หยางไม่รู้ว่าควรแสดงสีหน้าอย่างไร
ตัวเขาพลิกตำราการบรรลุแก่นทองคำ ค้นหาแรงบันดาลใจอย่างเหน็ดเหนื่อยครึ่งวัน บรรลุแก่นทองคำที่มีหนึ่งเดียวในโลกในช่วงคับขันที่สุดของการต่อสู้
ตอนนี้เจ้าบอกข้าว่าแก่นทองคำนี้คือแก่นไร้เทียมทานเหมือนของเจ้า?
“โอ๊ย ข้าบอกไปแล้วนี่นา ต่อสู้ต่อเนื่อง ไม่กลัวการท้าทาย ร้อยศึกร้อยชัย หล่อหลอมความรู้สึกไร้เทียมทาน ‘เว้นข้าแล้วใครเล่า’ ใช้ความรู้สึกนี้เป็นตัวนำ นำพาพลังวิเศษหมุนเวียน รวมตัวเป็นแก่น”
“ถึงตอนนี้เจ้าไม่ต้องแกล้งแล้ว เจ้าทำตามวิธีที่ข้าสอนทีละขั้นจนบรรลุแก่นทองคำสำเร็จ”
เซียนอมตะคิดว่าลู่หยางเขินอายที่จะยอมรับว่าเลียนแบบตน
“ไม่มีอะไรต้องเขินหรอก ตามข้ามา ข้ารับรองว่าเจ้าจะเป็นที่หนึ่งตลอดกาล ถึงตอนที่ข้าฟื้นคืนสู่ช่วงรุ่งโรจน์ ข้าอันดับหนึ่ง เจ้าอันดับสอง หยุนจือเด็กน้อยนั่นอันดับสาม!”
ลู่หยางนึกถึงตอนที่เซียนอมตะแนะนำประสบการณ์การบรรลุแก่นทองคำเฉพาะตัวของนาง
“เซียนท่านจำได้ไหมว่าท่านเคยพูดถึงการบรรลุแก่นทองคำของท่านอย่างไร?”
“นี่คือแก่นทองคำที่ข้าคิดค้นขึ้น ข้าตั้งชื่อว่าแก่นไร้เทียมทาน”
“คนทั่วไปข้าไม่เคยบอกวิธีบรรลุแก่นแบบนี้! เห็นข้อดีของการตามข้าแล้วใช่ไหม?” เซียนอมตะภูมิใจ หวังจะได้รับสายตาชื่นชมจากลู่หยาง
“เพื่อความแน่ใจ ข้าขอถามก่อน เจ้าว่าร้อยศึกร้อยชัยนั่น เป็นการต่อสู้กับคนระดับเดียวกัน หรือต่างระดับก
