เต่า ในปากอมทราย พ่นใส่เงาของลู่หยาง
มันคือกุ่ย สามารถอมทรายยิงเงา ฆ่าศัตรูผ่านเงาด้วยพิษ
ลู่หยางเปิดพลังจิตตลอด สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเล็กๆ ของกุ่ยนานแล้ว เขาเติมพลังกระบี่ลงในกระบี่ชิงเฟิงอย่างแรง พร้อมกับไฟสามรสบนกระบี่พุ่งพรวด ลุกโชนเป็นเพลิงมหาศาล เปลี่ยนเงาของลู่หยางในพริบตา
ลู่หยางพลิกมือแทง ทะลุเกราะสีเขียวเข้มแข็งแกร่งของกุ่ย แทงมันตาย
งูปาเซ่อตัวหนึ่ง และเฟยอี้ตัวหนึ่งปรากฏสองข้างลู่หยาง ทั้งคู่เป็นสัตว์ปีศาจยุคโบราณ รูปร่างคล้ายกัน เป็นงู พวกมันโจมตีพร้อมกันจะพันรัดลู่หยาง รัดจนตาย
ลู่หยางวาดพื้นเป็นคุก ลากงูปาเซ่อลงใต้ดิน ตัวเองก็ใช้วิชาย่นพื้นที่ตามลงไป ใต้ดินไม่สะดวกใช้กระบี่ชิงเฟิง จึงใช้ไฟสามรสห่อหุ้มสองมือ ใช้มวยหลัวฮั่นโจมตี รอยหมัดสว่างจ้า ดินกลายเป็นดินไหม้
งูปาเซ่อไม่มีโอกาสตอบโต้ ถูกมวยหลัวฮั่นทำลายตันเถียน
ลู่หยางโผล่ขึ้นมาด้านหลังเฟยอี้ กินยาคืนพลังฟื้นฟูพลังวิเศษ พลางใช้กระบี่ชิงเฟิงผ่าเฟยอี้เป็นสองท่อน
“ข้าไม่เชื่อ ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำมากมายขนาดนี้ยังจัดการเจ้าไม่ได้! ก็แค่ขั้นสร้างฐาน อย่าดิ้นรนเลย ตายซะ!” หญ้าเลี้ยงฟ้าร้อนรน ต้องใช้การพูดเสียงดังปกปิดความตื่นตระหนกในใจ
ไม่ว่าจะเป็นมังกรจระเข้เสือหรืองูปาเซ่อ เหล่านี้ล้วนเป็นทาสชั้นเยี่ยมของมัน ตอนมีชีวิตล้วนมีศักยภาพมหาศาล เป็นอาหารที่รองจากลู่หยางเท่านั้น ตอนนี้กลับถูกลู่หยางสังหารอย่างคล่องแคล่วว่อง
