ลู่หยางไม่ได้เรียกพี่ใหญ่ในทันที ถ้าจะเรียกท่านผู้เฒ่าโดยที่ยังไม่ได้ต่อสู้เลย ด้วยนิสัยของท่านผู้เฒ่า ไม่รู้ว่าระหว่างเขากับหญ้าเลี้ยงฟ้าใครจะโดนตีก่อน
อย่างน้อยต้องฆ่าผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำสักหลายคน ให้พี่ใหญ่ได้หน้าหน่อย
“โจมตี!”
หญ้าเลี้ยงฟ้าออกคำสั่ง ผู้บำเพ็ญมนุษย์และเผ่าปีศาจขั้นแก่นทองคำส่งเสียงร้องก้อง โจมตีพร้อมกัน
ผู้บำเพ็ญเหล่านี้ถูกโคลนปกปิด มองไม่เห็นลักษณะดั้งเดิม
บางคนถือจานทองคำ จานหมุนด้วยความเร็วสูง แค่โดนขอบก็สามารถเฉือนเนื้อออกเป็นก้อนใหญ่
บางคนถือชามที่ไม่รู้ว่าเป็นของยุคไหน ชามยังมีรอยบิ่น เหมือนชามที่ขอทานใช้
สัตว์ปีศาจบางตัวกางปีก ลอยขึ้นฟ้า ส่งเสียงร้องเหมือนนกกระเรียน
ลู่หยางนึกถึง ‘คู่มือป่าทึบ’ ฉบับล่าสุดที่เขาซื้อมา กล่าวถึงนกกระเรียนขาวขั้นแก่นทองคำระดับปลายตัวหนึ่งในป่าลึก มีแนวโน้มจะกลับคืนสู่สายพันธุ์มังกรฟ้า ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำระดับปลายหลายคนตายในมือมัน
สัตว์ปีศาจบางตัวรูปร่างคล้ายเสือดาว มีหางห้าเส้น มีเขาบนหัว ส่งเสียงเหมือนเสียงเคาะหิน
ลู่หยางเทียบกับบันทึกใน ‘คู่มือป่าทึบ’: “เจิง สัตว์ปีศาจยุคโบราณขั้นแก่นทองคำระดับกลาง”
สัตว์ปีศาจบางตัวรูปร่างเหมือนม้า ตาสีเทาดำ ไม่มีตาขาว เสียงคำรามเหมือนคนร้องเพลง
“ลู่ซู สัตว์ปีศาจยุคโบราณขั้นแก่นทองคำระดับกลาง”
“มีสัตว์ปีศาจมากมายขนาดนี้ยังไม่พอใจ ยังอยากได้ข้าอีก?”
ลู่หยางยิ้มพูด เผชิญหน้ากับศัตรูที่ล้
