งไร?
“ซ่งอู้กั่ว เจ้าเป็นอะไรไป!”
ซ่งฮว่าเห็นภาพนี้ ตกใจยิ่งกว่าซ่งอู้กั่ว
“เจ้าถูกเกาะกิน ตั้งแต่เมื่อไหร่!”
เห็นลู่หยางไม่เป็นไร ทุกคนถอนหายใจโล่งอก รวมพลังจัดการสัตว์ปีศาจอีกสี่ตัวได้ ทุกคนล้อมซ่งอู้กั่วไว้ เต็มไปด้วยความโกรธ
ลู่หยางหัวเราะเย็น ไม่สนว่าจะให้ซ่งอู้กั่วรู้ว่าการกระทำของเขาเด็กไปแค่ไหน
“ตอนเจ้าแนะนำหญ้าเลี้ยงฟ้า บอกว่าหญ้าเลี้ยงฟ้าควบคุมสัตว์ปีศาจ ใช้สัตว์ปีศาจเป็นอาหาร สัตว์ปีศาจที่พวกเราเจอล้วนถูกหญ้าเลี้ยงฟ้าควบคุม งั้นมีปัญหา หญ้าเลี้ยงฟ้าใช้สัตว์ปีศาจเป็นอาหาร แล้วทำไมต้องให้สัตว์ปีศาจฆ่าคน? คำตอบง่ายมาก เพราะมนุษย์ก็เป็นอาหารของหญ้าเลี้ยงฟ้า เมื่อมนุษย์เป็นอาหารของหญ้าเลี้ยงฟ้า หญ้าเลี้ยงฟ้าจะควบคุมมนุษย์ได้หรือไม่? คำตอบคือได้แน่นอน ถ้าเป็นเช่นนั้น ทำไมเจ้าไม่อธิบายให้ชัดเจน? ปรมาจารย์โอสถขั้นรวมร่างสมองไม่ดีหรือ เขียนตำราไม่ครบ? หรือว่าเจ้ากลัวพวกเราจะคิดไปทางนั้น จงใจไม่อธิบาย!”
ลู่หยางเตะซ่งอู้กั่วล้ม
“พูดเก้าจริงหนึ่งเท็จ ล้วนเป็นของที่ข้าเล่นจนเบื่อแล้ว มาเล่นอะไรแบบนี้ต่อหน้าข้า ดูถูกข้าเกินไปแล้ว ที่ไม่เปิดโปงเจ้า เพราะอยากให้เจ้าพาพวกเราไปหาหญ้าเลี้ยงฟ้า”
ป่าลึกกว้างใหญ่ ไม่มีคนนำทาง หาหญ้าเลี้ยงฟ้าได้ยาก ซ่งอู้กั่วต้องการหลอกลู่หยางและคนอื่นๆ ไป ลู่หยางกับเมิ่งจิ่งโจวปรึกษากัน ไม่สู้ใช้แผนสู้แผน หลังจากลู่หยางพูดเช่นนี้ เถาเหยาเย่ถึงเข้าใจว่าความรู้
