งตอนหนี เขาใจเย็นที่สุด ตอนหนีก็ยังจำเส้นทางได้
“ออกเดินทาง!”
ทุกคนพักเสร็จ มุ่งหน้าสู่ใจกลางป่าลึก สิบร่างเคลื่อนที่ในป่าลึก ผลัดกันแผ่พลังจิตค้นหาร่องรอยของหญ้าเลี้ยงฟ้า
“ในตำราโบราณบอกว่าหญ้าเลี้ยงฟ้าชอบที่มืดมิดชื้นแฉะ ขอให้ทุกท่านค้นหาอย่างมีจุดเน้น”
ซ่งอู้กั่วตะโกนเตือน
“รู้แล้ว”
“เจอแล้ว อยู่กลางหนองน้ำนั่น!”
ซ่งฮว่าตะโกนดัง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“อย่าปล่อยใจ! ไม่รู้ว่าสัตว์ปีศาจที่หญ้าเลี้ยงฟ้าควบคุมจะอยู่แถวนี้!”
ลู่หยางใช้พลังจิตเตือนทุกคน ลู่หยางพูดจบ ทุกคนก็ได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ปีศาจจากเบื้องบน
“โฮก!”
สัตว์ปีศาจห้าตัวที่ดุร้ายน่าเกรงขามปรากฏเหนือศีรษะทุกคน ทำตามแผนที่วางไว้ คู่ละสองคน พวกเราสำนักเวิ่นเต๋าเป็นหลัก คนตระกูลซ่งคอยสนับสนุน องครักษ์สองคนร่วมมือกันสู้หนึ่งตัว!
“ได้!”
ทุกคนตอบสนองทันที ลู่หยางเลือกสัตว์ปีศาจหนึ่งตัว ซ่งอู้กั่วคอยสนับสนุนลู่หยาง ซ่งฮว่าสนับสนุนเมิ่งจิ่งโจว เพล้ง! กระบี่ชิงเฟิงถูกชัก แสงเงินสายหนึ่งพาดผ่าน ดุจจันทร์เสี้ยวในราตรี สว่างและไม่อาจล่วงล้ำ แสงกระบี่กลายเป็นจิตสังหาร เผชิญหน้ากับสัตว์ปีศาจตัวหนึ่ง
เถาเหยาเย่ใช้หางตามองหญ้าเลี้ยงฟ้าตรงกลางหนองน้ำ ความรู้สึกไม่สบายใจที่บอกไม่ถูกวนเวียนในใจ นางรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่พูดไม่ออกว่าไม่ถูกตรงไหน
