ัตว์ปีศาจติดเกราะได้แล้ว นี่หมายความว่าสายเลือดชนเผ่าโบราณของหม่านกู่สามารถกดข่มสัตว์ปีศาจขั้นแก่นทองคาลงมาได้ สัตว์ปีศาจขั้นแก่นทองคาเจอหม่านกู่ก็หนีไม่ทัน ส่วนสัตว์ปีศาจขั้นทารกแรกกาเนิดจะไม่ได้รับผลกระทบจากสายเลือดชนเผ่าโบราณของหม่านกู่ แต่ถ้าหม่านกู่เลื่อนขั้นเป็นขั้นแก่นทองคา ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง”
เซียนอมตะวิเคราะห์อย่างมีเหตุผล ในด้านความเชี่ยวชาญ นางไม่เคยผิดพลาด ด้วยว่าชนเผ่าโบราณเป็นสิ่งที่นางสร้างขึ้นเอง
ลู่หยางถอนหายใจโล่งอก ปลงภาระในใจลงหนึ่งเรื่อง ไม่งั้นอีกสองสามเดือนในป่าลึกคงต้องระแวดระวังตลอด
“เจ้าอยากได้ผมยาวไหม ข้ามีวิธี”
เซียนอมตะยิ้มกริ่มพูด
“วิธีอะไร?”
“ข้ามีวิชามวยขิงชุดหนึ่ง เรียนแล้วจะมีผมดำเงางามขึ้นมา!”
พูดตามตรง ลู่หยางสนใจ แต่พิจารณาถึงความไม่น่าเชื่อถือของเซียนอมตะ บวกกับชื่อวิชามวยที่ไม่น่าเชื่อถือ คิดยังไงก็มีปัญหา
“ช่างเถอะ ผมข้าอีกสิบห้าวันก็งอกกลับมาแล้ว”
ปกติผมไม่ได้งอกเร็วขนาดนี้ ลู่หยางกับเมิ่งจิ่งโจวใช้ลมปราณกระตุ้นหนังศีรษะทุกคืน เร่งการงอกของผม ได้ผลชัดเจน
ในความเป็นจริง ทั้งสี่คนกำลังกินเนื้อสิงโตที่เพิ่งย่างเสร็จ หม่านกู่กอดหัวสิงโตแทะ
“สมกับเป็นเนื้อสิงโตขั้นแก่นทองคา เนื้อนุ่มฉ่ำ ฝีมือไฟของลู่หยางก็ดี ปกติย่างแบบนี้นอกกรอบในไม่สุก แต่ด้วยการควบคุมที่แม่นยำของลู่หยาง ไฟแท้เผาทั้งนอกและในพร้อมกัน ทำให้สุกสม่ำเสมอ จุดนี้เก่งกว่าข้า”
เมิ่งจิ
