คาที่ต้องจ่ายก็สูงเกินไป ยิ้มโง่ พูดจาไร้สาระ…ดีที่คราวนี้ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไป ไม่งั้นถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไปจะกล้าเจอหน้าใครได้? ลู่หยางแอบตั้งใจว่า จะให้มวยหวงโต้วโต้วเป็นวิชาต้องห้าม ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ จะไม่ใช้เด็ดขาด
“เซียน ต่อไปข้าไม่กล้าเลียนแบบท่านอีกแล้ว อันตรายเกินไป”
ลู่หยางถอนหายใจ นี่คือพลังที่แลกมาด้วยสมอง
“ข้าว่าไม่มีอันตรายนะ?”
เซียนอมตะงงงวย
“เก่งมากลู่หยาง ถึงขั้นฆ่าจิ่วอิงได้ ไม่นึกว่ามวยเลียนแบบของเจ้าจะใช้แบบนี้ได้”
เมิ่งจิ่งโจวหัวเราะร่า
“น่าเสียดายนะ ข้าเรียนมวยเลียนแบบตระกูลลู่ไม่ได้ ไม่งั้นข้าจะเปลี่ยนเป็นพ่อหรือปู่ ยืมพลังจากพวกเขา ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าใครจะสู้ข้าได้!”
พูดถึงตรงนี้ เมิ่งจิ่งโจวทาหน้าเสียดาย
“แต่ข้ามีเรื่องหนึ่งคิดไม่ออก”
“คืออะไร?”
“จิ่วอิงสู้ยาก ทำไมพวกเราไม่ใช้ยันต์ส่งตัวส่งมันไปด่านปราบปีศาจเลย?”
เมิ่งจิ่งโจวสงสัย ตอนที่ลู่หยางใช้มวยเลียนแบบทำหน้าเหมือนจะสละชีพ มีความจำเป็นขนาดนั้นเลยหรือ?
ลู่หยาง: “…”
แย่แล้ว เขาเริ่มถูกเซียนอมตะกลืนกลายไปเรื่อยๆ สมองใช้งานไม่ค่อยดี
“ลู่พี่ใหญ่ เมื่อกี้พี่เปลี่ยนเป็นใครหรือ?”
เถาเหยาเย่สงสัย นางไม่รู้ว่าลู่พี่ใหญ่รู้จักเด็กสาวน่ารักขนาดนี้ด้วย
“นี่คือมรดกโบราณ ไม่อาจพูดง่ายๆ”
ลู่หยางพูดอย่างลึกลับ แต่ก็ไม่ได้โกหก เรื่องเซียนอมตะ ยิ่งมีคนรู้มากยิ่งอันตราย จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าใครฆ่าเซียนอมตะ อีกฝ่ายมีวิช
