นนบำเพ็ญ ส่วนเถาเหยาเย่ แม้ทำภารกิจไม่น้อย แต่ภารกิจไหนก็เทียบภารกิจลัทธิอมตะไม่ได้
หม่านกู่ลอกเกล็ดของสัตว์ปีศาจติดเกราะลงมา เกล็ดแข็งแกร่งและจับยาก เป็นวัสดุชั้นดีในการทำเกราะ
“กลับไปให้น้องหาวเหรินดู”
หม่านกู่เก็บเกล็ดเข้าแผ่นหยกประจำตัว ทั้งสี่คนเก็บกวาดเรียบร้อย ก่อกองไฟ เริ่มเตรียมอาหารเย็นวันนี้ ตั้งแต่เช้าไปงานประมูล กลางวันมาป่าลึก บ่ายเริ่มต่อสู้ ยุ่งมาทั้งวัน ถึงเวลาพักผ่อนสบายๆ แล้ว โดยเฉพาะได้วัตถุดิบดีๆ มามากมาย ไม่กินสักมื้อก็เสียดาย
“กินสิงโตได้ไหม ข้าเคยได้ยินในเผ่าว่าแถบจงหยวนมีอาหารประจำชาติจานหนึ่ง เรียกว่าหัวสิงโต ข้าไม่เคยกินเลย”
หม่านกู่เสนอ เถาเหยาเย่เงียบไปครู่หนึ่งถึงพูดว่า:
“มีความเป็นไปได้ไหมที่หัวสิงโตที่น้องหม่านกู่พูดถึงกับหัวสิงโตตอนนี้ไม่ใช่เรื่องเดียวกัน?”
“ไม่ใช่เรียกหัวสิงโตเหมือนกันหรือ?”
“…ช่างเถอะ หัวสิงโตก็หัวสิงโต วันนี้กินสิงโต”
ทุกคนแบ่งงานกัน แม้หม่านกู่ไม่เคยกินสิงโต แต่ตอนอยู่ชนเผ่าก็เคยจัดการสัตว์ปีศาจอื่นบ่อยๆ ขั้นตอนก็คล้ายกัน เขารับหน้าที่จัดการสิงโต ลู่หยางโค่นต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ใช้กระบี่ชิงเฟิงเหลาเป็นไม้ยาวสามเมตร ใช้เสียบสิงโต เมิ่งจิ่งโจวตั้งค่ายกลย่างอัตโนมัติขนาดใหญ่ ติดตั้งตะแกรงย่าง เถาเหยาเย่ไปหาผลไม้กินได้แถวนั้น กินเนื้อเลี่ยนแล้วจะได้แก้เลี่ยน
สิงโตถูกหม่านกู่ถอนขนเอาเครื่องในออก ทาน้ำหมักลับของชนเผ่า ลู่หยางเสียบสิงโต
