กยกขึ้นเป็นรอยยิ้มมั่นใจ
“คิดดีแล้วหรือว่าจะตายยังไง?”
“บ้า!”
จิ่วอิงโกรธมาก ไม่เคยมีใครดูถูกมันแบบนี้มาก่อน มันแหงนหน้าคำราม เสียงร้องของทารกที่แหลมสูงดังขึ้น คลื่นเสียงม้วนตัวเหมือนคลื่นน้ำ ซัดกระหน่ำไม่หยุด
“พวกเจ้าสองตัวเข้าโจมตีพร้อมกัน!”
มันสั่งสัตว์ปีศาจสองตัว สัตว์ปีศาจทั้งสองรู้ความน่ากลัวของจิ่วอิง ถ้าขัดคำสั่งก็ตายแน่ ไม่กล้าขัดขืน พุ่งเข้าใส่ลู่หยางพร้อมกัน ลู่หยางรับมืออย่างใจเย็น ดวงตาราบเรียบไม่มีระลอกคลื่น เหมือนบ่อน้ำโบราณ เขาก้าวครึ่งก้าว ปลายเท้าแตะพื้น ค่อยๆ วาดเป็นรูปโค้ง เอวบิด ออกแรง มือขวากระตุก กระบี่ชิงเฟิงวาดเป็นรูปครึ่งวงกลมสวยงาม
“ฟัน”
หัวของสัตว์ปีศาจสองตัวลอยไปไกลห้าหกเมตร เลือดพุ่งกระฉูด ตายอย่างน่าอนาถ วิชากระบี่ฟัน ฟันคอขาดในคราวเดียว
ฮู่–
งูหัวหนึ่งพุ่งผ่านเลือดที่พุ่งออกมาจากคอสัตว์ปีศาจทั้งสอง อาศัยจุดบอดในการมองเห็นของลู่หยาง งับเข้าใส่ลู่หยาง งูแยกเขี้ยวที่เหมือนมีดสั้น นี่คือพิษของจิ่วอิง แค่หยดเดียวก็ทำให้ทะเลสาบเล็กๆ กลายเป็นแดนมรณะได้ ลู่หยางจับเขี้ยวทั้งสองไว้ ไม่กลัวพิษ
งูรู้ว่าไม่ดีแล้ว พยายามบิดคอสุดแรง หวังจะหลุดจากมือของลู่หยาง มือทั้งสองของลู่หยางดูนุ่มนิ่มบอบบาง ไม่มีพลังและอันตราย แต่จริงๆ แล้วซ่อนพลังมหาศาลที่คนขั้นสร้างฐานระดับปลายไม่ควรมี จับเขี้ยวแน่น ไม่ว่าจิ่วอิงจะดิ้นรนอย่างไร ก็ไม่อาจหลุดพ้น
ลู่หยางออกแรงดึงสองแขน ถอนเขี้ย
