ควบคุมตัวเองไม่ได้ ยิ้มอย่างภูมิใจ ดูแล้วค่อนข้างโง่ เมิ่งจิ่งโจวที่อยู่ไม่ไกลเห็นภาพนี้ รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
“ทำไมรู้สึกว่าเจ้าลู่หยางยิ้มโง่จัง? เป็นภาพลวงตาหรือเปล่า?”
ลู่หยางเก็บรอยยิ้ม รวบรวมพลังทั้งร่างเข้าสู่กระบี่ชิงเฟิง ค่อยๆ ฟันลงมา
“แตก!”
จิ่วอิงรู้สึกว่าร่างถูกตรึงกับที่ ขยับไม่ได้ ได้แต่ตาเบิกโพลงมองกระบี่ชิงเฟิงที่ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ เห็นเงาสะท้อนของกระบี่ในม่านตางู กระบี่ฟันลง เหมือนดวงอาทิตย์ตกดิน บ่งบอกถึงการสิ้นสุดของทุกสิ่ง
จิ่วอิงถูกผ่าครึ่ง แก่นทองคาในร่างระเบิด เลือดพิษไหลนองพื้น ลู่หยางกลัวว่าเลือดพิษจะทำลายป่าลึก จึงใช้ไฟสามรสเผาร่างจิ่วอิง เผาจนเป็นถ่าน
“หอมจัง!”
ลู่หยางสูดจมูกดม น้ำลายไหล
“ไม่ถูกไม่ถูก จิ่วอิงมีพิษ กินไม่ได้!”
ลู่หยางนึกขึ้นได้ รู้สึกว่าตัวเองทำตัวไม่เหมาะสม “แปลกจัง ทำไมเมื่อกี้ถึงคิดอะไรไร้สาระแบบนี้?” ลู่หยางรู้สึกว่าความคิดเมื่อครู่ไม่เหมือนวิธีคิดของตัวเอง เขาพยายามคิดวิเคราะห์เรื่องนี้ แต่ก็รู้สึกว่ายุ่งยาก ไม่อาจคิด
“เฮ้อ ลู่หยาง เจ้าเปลืองร่างกายข้าเปล่าๆ ถ้าเจ้าเรียนมวยบำรุงชีวิตของข้า แค่หมัดเดียวก็ฆ่าจิ่วอิงได้แล้ว ยังต้องยุ่งยากอะไรขนาดนี้?”
เซียนอมตะกระโดดโลดเต้นในห้วงจิต
“จริงเหรอ?”
ลู่หยางรู้สึกว่าเซียนอมตะพูดมีเหตุผล แต่ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
