ม่หยุด ก็จะกระตุ้นสายเลือดเพิ่มขึ้น จนถึงขั้นกดข่มสัตว์ปีศาจได้!”
ลู่หยางรู้สึกว่าวิธีนี้ดูไม่น่าเชื่อถือ
“สู้กันเถอะ ก็แค่สัตว์ปีศาจขั้นแก่นทองคำหกตัว พวกเราสี่คนรับมือได้”
ลู่หยางถอนหายใจ ประกาศว่าตัวช่วยใช้ไม่ได้แล้ว เริ่มวางแผนการรบ
“ข้ากับเมิ่งจิ่งโจวคนละสองตัว ศิษย์น้องเถาเหยาเย่กับหม่านกู่คนละหนึ่งตัว ใช่ สองตัวที่เป็นขั้นแก่นทองคำระดับปลายนั่น ฝากพวกเจ้าสองคนด้วย”
ทั้งสี่คนมาป่าทึบก็เพื่อหาโอกาสต่อสู้อยู่แล้ว ตอนนี้แค่ทำแผนเร็วขึ้นนิด ไม่มีปัญหาใหญ่
เถาเหยาเย่กับหม่านกู่รู้สึกกดดัน พวกเขาไม่เคยต่อสู้กับสัตว์ปีศาจขั้นแก่นทองคำมาก่อน
หม่านกู่กดดันที่สุด เขาพูดอย่างจนใจ “พี่ลู่หยาง ข้าไม่มีความเห็นเกี่ยวกับแผนรบของท่าน แต่ข้ามีคำถามหนึ่ง”
“คืออะไร?”
“สัตว์ปีศาจทั้งหกตัวนี้ดูเหมือนจะมีเป้าหมายเป็นข้า จะสู้ยังไง?”
ลู่หยาง “…พวกเราสามคนขึ้นก่อน เหลือไว้ให้เจ้าตัวหนึ่ง”
งูยักษ์ลายพาดมีความยาวราวสิบเมตร แลบลิ้นซี่ๆ สายตาเย็นชา มันเกร็งตัว คลานบนพื้นอย่างรวดเร็ว จะรัดร่างหม่านกู่
มันไม่เคยรู้จักหม่านกู่ แต่ต้นกำเนิดของสายเลือดบอกมันไม่หยุดว่า คนนี้อันตราย ต้องฆ่าคนนี้
งั้นก็ฆ่าคนนี้! แค่ขั้นสร้างฐานระดับปลาย!
มันรัดร่างหม่านกู่แน่น รัดจนหม่านกู่หายใจลำบาก หน้าเขียว ทันใดนั้น งูยักษ์รู้สึกตัวเบา หม่านกู่ที่มันรัดอยู่หายไป
ม่านตาของงูยักษ์หดเล็กลงฉับพลัน รู้ตัวถึงปัญหา มันติดมายาภาพโด
