่นาน หัวของเขาเกลี้ยงเกลา นกกระจอกเกาะบนนั้นยังลื่นไถล เขาหัวล้าน เหมือนพระอรหันต์
ในห้วงจิต เซียนอมตะหัวเราะจนตัวงอ
“ลู่หยาง เจ้าอธิบายให้ข้าฟังเดี๋ยวนี้ เกิดอะไรขึ้น!”
ปฏิกิริยาแรกของเมิ่งจิ่งโจวคือสงสัยลู่หยาง ผมของเขาเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย จะหลุดร่วงเองได้อย่างไร? เขาเพิ่งสังเกตว่าข้างเท้ามีผมกองอยู่เต็มไปหมด เพิ่งร่วงใหม่ๆ
“ข้า… ข้าก็ไม่รู้นะ แค่เห็นว่าตอนรำมวยผมเจ้าร่วงเร็วผิดปกติ พอข้าจะเตือนก็ร่วงหมดหัวแล้ว”
ลู่หยางท่าทางตื่นตระหนก เขาก็ไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น พูดถึงตรงนี้ ลู่หยางดูเหมือนนึกอะไรออก ร้องอ๋อ
“ข้าเข้าใจแล้ว”
“เจ้าเข้าใจอะไร?”
“เจ้าลองคิดดู มวยหลัวฮั่นมีจุดประสงค์เพื่อชักจูงคนให้ทำความดีใช่ไหม ความชั่วมาจากไหน มาจากความทุกข์ ในพุทธศาสนามีคำกล่าวถึงเส้นผมแห่งความทุกข์สามพันเส้น ไม่มีเส้นผมแห่งความทุกข์สามพัน ก็ไม่มีความชั่ว ก็จะทำความดีได้ อีกอย่าง ดูรูปลักษณ์เจ้าตอนนี้สิ เหมือนพระอรหันต์มาก เข้ากับมวยหลัวฮั่นดีที่สุด!”
เมิ่งจิ่งโจวได้ยินดังนั้น พุ่งเข้าใส่ลู่หยางทันที ราวกับเสือหิวประโจนใส่เหยื่อ
“ข้าว่าเจ้าสิเหมาะกับเป็นพระอรหันต์!”
ลู่หยางรู้สึกผิด รีบวิ่งหนี
“นี่แสดงว่าข้าฝึกมวยหลัวฮั่นถึงขั้นสูงสุดแล้ว เจ้าตีข้าไม่ได้นะ!”
