ยางนั่งหอบอยู่บนพื้น ฟังห้าเซียนเหยี่ยนซานแนะนำสัตว์ปีศาจอันตรายแถวนี้
“ช้างยักษ์ตัวนั้นว่ากันว่ามีพลังขั้นทารกแรกเกิดระดับต้น มีอาณาเขตเป็นของตัวเองมาก ใครบุกรุกอาณาเขตของมัน ก็รอโดนมันเหยียบเอาเถอะ ไม่ตายไม่เลิก”
“ยิ่งกว่านั้นมันยังอารมณ์ร้าย แม้แต่สัตว์ปีศาจขั้นทารกแรกเกิดระดับต้นด้วยกันก็เหมือนกัน แค่กล้าบุกรุกอาณาเขตโดยไม่ทักทาย ก็ต้องโดนมันโจมตี เคยมีครั้งหนึ่งเพราะเรื่องนี้ มันต่อสู้กับสัตว์ปีศาจขั้นทารกแรกเกิดตัวอื่น ผลสุดท้ายช้างขาวชนะอย่างบอบช้ำ อีกฝ่ายตายอย่างน่าอนาถ”
“ซี่!”
เมิ่งจิ่งโจวได้ยินแล้วสูดลมหายใจเฮือก โหดขนาดนี้เลย
“ใช่ไหมล่ะ? ข้ารู้ว่าสองท่านมีพลังน่าตกใจ ชนะสัตว์ปีศาจขั้นแก่นทองคำหลายตัวติดต่อกัน และดูสบายๆ ด้วย แต่ถึงอย่างนั้น เจอช้างหกงาขาวตัวนั้นเข้า ก็คงไม่มีทางได้เปรียบ”
“ดังนั้นพวกเราห้ามเข้าใกล้อาณาเขตของช้างหกงาขาวเด็ดขาด”
ห้าเซียนเหยี่ยนซานเตือน
“ข้าเข้าใจแล้ว”
ลู่หยางพยักหน้า เขาเป็นคนว่านอนสอนง่าย
“ลู่หยาง ข้ากลับมาแล้ว”
วิญญาณเซียนของเซียนอมตะล่องลอยเข้าห้วงจิต ไม่มีใครรู้สึกถึง
“กลับมาเร็วจัง ยังไม่ถึงสามวันเลย”
ลู่หยางแปลกใจ จากที่เขารู้จักเซียนอมตะ คิดว่านางต้องเที่ยวให้ครบสามวันแน่ๆ
“อื้ม… ร่างไม้ของเจ้าไม่แข็งแรง ข้าเล่นพังไปแล้ว”
เซียนอมตะบอกอย่างรู้สึกผิด
“เจ้าไปทำอะไรมา?”
เซียนอมตะแลบลิ้น รู้สึกว่าการทำร่างแยกพังเป็นเรื่องน่าอาย
“ไม่บอกหร
