งทำอาหารอยู่ที่นี่ ดูก็รู้ว่าเป็นคนไร้เดียงสา หลอกง่าย
หลี่ฉางคิดทบทวนสถานการณ์ต่างๆ ที่อาจเกิดขึ้น มั่นใจว่าไม่มีอันตราย จึงออกมาถามที่มาของเซียนอมตะอย่างเป็นมิตร
“พวกเราเป็นผู้ฝึกตนที่มาเก็บสมุนไพรแถวทะเลสาบ ไม่คิดว่าจะได้พบน้องสาวน้อยที่นี่ ที่นี่อันตรายมาก มีสัตว์ปีศาจขั้นแก่นทองคำซุ่มอยู่ แม้แต่พวกเราก็ไม่กล้าอยู่ที่นี่นาน”
เซียนอมตะนึกถึงเจ้าของทะเลสาบที่นางต่อยตายไปเมื่อครู่ อ่อนมาก ไม่มีอันตรายเลย นางส่ายหน้า
“อันตรายหรือ? ไม่เห็นมีนี่”
“งั้นเจ้าคงยังไม่เจอ ผู้ใหญ่ของเจ้าอยู่ที่ไหน ที่นี่อันตรายมาก!”
“ไปท้าสู้กับสัตว์ปีศาจขั้นแก่นทองคำ ข้ารู้สึกเบื่อ ก็เลยหนีออกมา… เอ๊ะ ไม่ใช่ เขาไม่ใช่ผู้ใหญ่ของข้า!”
เซียนอมตะตอบตามสัญชาตญาณ พอรู้สึกว่าไม่ถูกต้องก็รีบแก้ไขตรรกะที่ขัดแย้ง ลู่หยางเป็นแค่เด็กรุ่นหลัง นางต่างหากที่เป็นผู้อาวุโส
หลี่ฉางทั้งสี่สบตากัน มั่นใจว่าเด็กสาวคนนี้แอบหนีออกมา
“ราชาปลา ท่านอยู่ที่นี่หรือไม่?”
หลี่ฉางใช้พลังจิตสื่อสารกับเจ้าของทะเลสาบในที่ลับ อยากถามสถานการณ์ของเด็กสาวคนนี้ ว่าจะร่วมมือกันลงมือสักที
“ไม่อยู่หรือ?”
หลี่ฉางใช้พลังจิตเรียกหลายครั้ง ไม่เห็นราชาปลาตอบ หรือว่าแปลงร่างขึ้นบก ไปหาเหยื่อที่อื่น? ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็โทษราชาปลาไม่ได้ที่มีโชค ปล่อยให้พวกเขาสี่คนครอบครองทรัพย์ก้อนใหญ่นี้ไว้คนเดียว
“พวกเจ้ากำลังหาปลาหรือ?”
คำพูดของเซียนอมตะทำให้หลี่ฉางตกใ
