รุงกระเพาะ ต่อยใส่ร่างกายคนอื่น สามารถบำรุงร่างกายเขาได้ แต่ถ้าร่างกายเขาแข็งแรงดีอยู่แล้ว มวยยี่หร่านี้ก็กลายเป็นยมทูต
“วิชามวยเก่งขนาดนี้ ทำไมลู่หยางไม่ยอมเรียนนะ? เปียกแฉะไปหมด ไม่สบายตัวเลย วิชาหลบน้ำ”
พอคำว่า “วิชาหลบน้ำ” หลุดจากปาก น้ำบนตัวและรอบๆ ก็ถูกผลักออกไปอย่างรวดเร็ว ยังมีพลังล่องหนช่วยพยุงนางไว้ นางเดินบนผิวน้ำ มือไพล่หลัง หิ้วเนื้อชิ้นหนึ่งของเจ้าของทะเลสาบ ฮัมเพลงเดินกลับริมทะเลสาบ สบายอกสบายใจ
“ไม่รู้ว่ารสชาติของเจ้าของทะเลสาบจะเป็นอย่างไร”
สัญชาตญาณของพ่อครัวเซียนบอกนางว่า รสชาติของเจ้าของทะเลสาบน่าจะไม่เลว
“ไม่มีหม้อเลย”
เซียนอมตะเกาหัว แถวนี้ไม่มีเครื่องครัวเหมือนจริงๆ สักชิ้น นางเห็นใบบัวบนผิวน้ำ ตาเป็นประกาย
“มีแล้ว! ใช้ใบบัวห่อไว้แล้วเอาโคลนพอกด้านนอก เอาไฟย่าง ก็กินได้แล้ว!”
นางไม่ได้เอาเครื่องปรุงมา ก็ต้องหาของในที่นี้ ใช้พืชริมทะเลสาบที่ดูคล้ายเครื่องปรุงมาแทนเครื่องปรุงจริง
“เพลิงอมตะ”
นางพ่นเปลวไฟแท้ออกมา เป็นไฟที่ชาวโลกไม่รู้จัก แยกออกมาต่างหากจากไฟแท้หนึ่งร้อยแปดชนิด เพลิงอมตะอ่อนโยน เผาผลาญอาหาร ความร้อนแผ่จากในสู่นอก ไม่นานก็ส่งกลิ่นหอมสดชื่น
ตอนที่เซียนอมตะกำลังจะเริ่มกิน เสียงอ่อนโยนเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหลังนาง
“น้องสาวน้อย ทำไมมาอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะ? ที่นี่อันตรายนะ”
เซียนอมตะหันไปมอง บนใบหน้าเขียนไว้ด้วยความไร้เดียงสาและความไม่รู้ บนแก้มยังมีรอ
