พูดว่าหินเลือดหงส์ปลอมก็ไม่ถูก เพราะที่เกิดเหตุอยู่ตรงนี้ เป็นหินที่แช่ด้วยเลือดหงส์จริงๆ
หากเรื่องนี้เปิดเผยออกไปก็คงไม่มีปัญหาอะไร ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือตระกูลหงส์เสียหน้า ทำลายภาพลักษณ์หยิ่งผยองของตระกูลหงส์ในสายตาผู้คน
ทุกคนที่อยู่ในที่นี้รู้ธรรมเนียมของสำนักเวิ่นเต๋าพอสมควร แม้จะมีธรรมเนียมที่ไม่ถูกต้อง แต่ก็ไม่ใช่พวกปากโป้ง ไม่ใช่รู้อะไรแล้วจะไปป่าวประกาศทั่ว
ดังนั้นความจริงเรื่องหินเลือดหงส์อย่างมากก็แค่แพร่ในสำนักเวิ่นเต๋า
ทุกคนมองไปที่เจียงซานอีกครั้ง เจียงซานไม่ต่อต้านที่สำนักเวิ่นเต๋าจะรู้เรื่อง
“ชื่อเสียงของสำนักเวิ่นเต๋าใครไม่รู้ ปราบมารกำจัดปีศาจ เปี่ยมด้วยคุณธรรม รักษาสัญญา ข้าเชื่อว่าสหายทุกท่านจะไม่พูดเรื่องนี้ออกไป”
ยังไงตระกูลหงส์ก็เคยขายหน้าต่อหน้าสำนักเวิ่นเต๋ามีมาแล้ว เทียบกับครั้งนั้น เรื่องตระกูลหงส์ขายเลือดก็ไม่นับว่าน่าอายอะไร
ลู่หยางสามคนพยักหน้า เรื่องนี้จริงๆ ไม่ใช่เรื่องใหญ่
หลี่หาวเหรินสงสัย ชี้ไปที่เจ้าหน้าที่ที่กำลังผลิตหินเลือดหงส์อยู่ไม่ไกล
“ท่านผู้ว่าการมณฑลรับประกันได้อย่างไรว่าพวกเขาจะไม่เปิดเผยความลับ? อาศัยการเพิ่มค่าจ้างหรือ?”
เจ้าหน้าที่ที่ทำงานที่นี่มีไม่น้อย สิบกว่าคน ถ้ามีคนเดียวเปิดปาก เรื่องหินเลือดหงส์ก็เก็บไว้ไม่อยู่
ไม่รู้ว่าใครปากโป้งพลั้งปากพูดออกไปหรือเปล่า
ผู้ว่าการมณฑลส่ายหน้า “พวกเขาไม่มีทางเปิดเผยความลับแน่นอน”
“ทำไม?”
“พว
