ห้กลับมาสมบูรณ์ได้ แต่พลิกมณฑลลั่วเฟิงก็เหลือเฟือ!”
มาถึงจุดนี้แล้ว สาวกลัทธิจิ่วอิ่วไม่สนอะไรทั้งนั้น
“ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นขั้นรวมร่าง แต่แล้วอย่างไร? เจ้าเป็นผู้บำเพ็ญค่ายกลหรือผู้บำเพ็ญยันต์? ไม่สำคัญแล้ว ก่อนที่เจ้าจะหยุดหงส์ได้สมบูรณ์ ก็พอให้ข้าทำลายมณฑลลั่วเฟิงได้หลายรอบแล้ว!”
หงส์ห่อหุ้มด้วยเพลิงแท้ร้องก้องในโพรงใต้ดิน มันกางปีก ห่อหุ้มด้วยพลังทำลายล้างไม่สิ้นสุด ราวกับฟื้นคืนชีพจากเพลิง สาวกลัทธิจิ่วอิ่วกำลังจะควบคุมหงส์พุ่งทะยานขึ้นฟ้า แต่กลับพบว่าหงส์บินขึ้นไม่ได้
“เกิดอะไรขึ้น?”
เขาใช้พลังจิตสำรวจภายนอก พบว่าซูอี้เหรินใช้มือเดียวจับจะงอยปากหงส์ ทำให้หงส์ไม่ว่าจะกระพือปีกอย่างไร ก็บินขึ้นไม่ได้แม้แต่ครึ่งนิ้ว
“บิน?”
ใบหน้างามของซูอี้เหรินผุดรอยยิ้มเย็นชา มือหนึ่งจับจะงอยปากหงส์ ออกแรงฟาดลง กระแทกหงส์ลงพื้นอย่างแรง ผู้ว่าการมณฑลและหัวหน้าตระกูลโม่พาลู่หยางสามคนลงมาทางรูที่เจาะไว้ พอดีเห็นภาพซูอี้เหรินฟาดหงส์ เต็มไปด้วยความงามและความรุนแรง หลี่หาวเหรินกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ถ้าแต่งงานกัน ตัวเขาจะมีทางรอดไหม?
