ยนี้ลูกน้องมารายงานว่า หนึ่งในศิษย์สำนักเวิ่นเต๋าซื้อหินเลือดหงส์ที่หายากมาก และยังไปหาหินเลือดหงส์แบบเดียวกันที่ร้านค้าอื่น
เขาฟังลูกน้องบรรยายลักษณะหินเลือดหงส์แล้วตกใจ สงสัยว่าเป็นหินเลือดหงส์ก้อนที่มีปัญหานั่น
เรื่องนี้จะปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือสำนักเวิ่นเต๋าไม่ได้ หากสำนักเวิ่นเต๋าพบความผิดปกติก็จะแย่
เขาส่งลูกน้องสองคนไปขโมยหินเลือดหงส์ แต่กลับเจอตระกูลหม่อ
ตระกูลหม่อเป็นตระกูลใหญ่อันดับหนึ่งในมณฑลลั่วเฟิง ไม่ถูกกับเขาที่เป็นผู้ว่าการมณฑล อยากจับจุดอ่อนของเขามาตลอด
“จุ๊ ไม่รู้ว่าของสิ่งนั้นหลุดออกมาได้อย่างไร ไปสอบถามเจ้าของร้านที่ขายของสิ่งนั้นหรือยัง?”
“คนไม่อยู่แล้ว ได้ยินลูกจ้างพูดว่า เจ้าของร้านได้เงินก้อนใหญ่ พาภรรยาลูกไปเที่ยวแล้ว ไม่รู้เมื่อไหร่จะกลับ ตอนนี้เหลือแต่ลูกจ้างสองสามคนเฝ้าร้าน”
“น่าอิจฉาจริงๆ”
“อะไรนะ ท่านพูดอะไร?”
“ไม่มีอะไร”
ผู้ว่าการมณฑลคิดในใจว่า รอทำงานนี้เสร็จ เขาก็จะพาภรรยาลูกไปเที่ยวที่อื่นบ้าง
“ทางเหมืองว่าอย่างไร เมื่อไหร่งานจะเสร็จ? จะอ้างเรื่องอุโมงค์เหมืองถล่มเพื่อห้ามคนงานเข้าไปขุดแร่ไปเรื่อยๆ ไม่ได้”
ข้ออ้างเรื่องอุโมงค์เหมืองถล่มประวิงเวลาได้ชั่วคราว เพราะในโลกการบำเพ็ญ แค่หาผู้บำเพ็ญระดับสูงสักกี่คนก็สามารถเจาะอุโมงค์เหมืองใหม่ได้โดยตรง
ยกตัวอย่างเช่นตัวผู้ว่าการมณฑลเอง แค่ลงมือครึ่งวันก็เจาะอุโมงค์เหมืองได้ ตอนนี้เขาประกาศว่าบำเพ็ญผิดพลาด สิ
