ทันทีที่กลับมาถึงยอดเขาทักษิณ เย่หนานก็ไม่รอช้า รีบลงมือเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำหม้อไฟอย่างกระตือรือร้น
เดิมทีเขาตั้งใจจะแวะทานที่เมืองหยุนก่อนกลับ แต่จู่ๆ เกิดอยากทำกินเองขึ้นมา เลยตัดสินใจกลับมาตั้งเตาที่นี่แทน
ในขณะที่เย่หนานกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมของ แสงสว่างสายหนึ่งก็พุ่งลงมาจอดที่ลานหน้ายอดเขา
เย่หนานที่เพิ่งเดินถือถังน้ำออกมาจากเรือนพัก เห็นเหตุการณ์พอดี
ชายชราผู้มาเยือนส่งยิ้มให้เย่หนานอย่างเป็นมิตร
เจ้าเป็นใครกันน่ะ ตาเฒ่า เย่หนานวางถังน้ำลง เดินเข้าไปสำรวจผู้มาเยือนด้วยความประหลาดใจ
เมื่อครู่เขาเห็นเต็มสองตาว่าตาเฒ่าคนนี้บินลงมาจากฟ้า
ข้าน้อยนามว่าชางหยวน และนี่คือศิษย์ของข้า ชางเนี่ยน ชางหยวนประสานมือคารวะเย่หนานอย่างนอบน้อม
จากคำบอกเล่าของยวี่เซียน ชางหยวนมั่นใจทันทีว่าชายหนุ่มตรงหน้าคือผู้อาวุโสเย่ที่เขาตามหา
อ้อ ข้าชื่อเย่หนาน ว่าแต่ ทำไมศิษย์เจ้าถึงมีสภาพดูไม่ได้แบบนั้นล่ะ เย่หนานแนะนำตัวกลับ ก่อนจะชี้ไปที่เด็กหนุ่มข้างกายชางหยวนที่ดูเหมือนขอทานมากกว่าผู้ฝึกตน
ได้ยินคำถามตรงไปตรงมาของเย่หนาน ชางเนี่ยนถึงกับไปไม่เป็น
แต่เมื่อนึกถึงคำบอกเล่าของยวี่เซียวจื่อที่ว่า ชายหนุ่มระดั
