“เซียนอย่างน้อยก็ให้ผลไม้เซียนสักสองลูกสิ?”
ลู่หยางพอจะนึกภาพความวุ่นวายที่ผลไม้เซียนลูกนั้นก่อขึ้นได้
ยิ่งได้ติดต่อกับเซียนอมตะนานขึ้น ลู่หยางก็ยิ่งไม่รู้ว่ำทำไมนางถึงถูกคนฆ่า—เหตุผลมากเกินไป ลู่หยางไม่รู้ว่าควรเลือกข้อไหน
“ข้าบอกแล้วไงว่าจะมอบให้ปีศาจที่ ‘งดงามที่สุด’ คำว่า ‘ที่สุด’ มีได้แค่หนึ่งเดียว เจ้าไม่รู้หรือ?”
เซียนอมตะจริงจังกับการสอนความรู้พื้นฐานทางภาษาให้ลู่หยาง
ลู่หยางเงียบไปนานก่อนพูดว่า: “…เจ้าพูดมีเหตุผล”
“ใช่ไหมล่ะ” เซียนอมตะเท้าสะเอว ภาคภูมิใจ
“แล้วผลไม้เซียนลูกนั้นสุดท้ายให้ใครไป?”
“หลังจากนั้นข้าได้ยินเซียนซุ่ยยวี่เล่าว่า ในงานแต่งงาน อัจฉริยะตระกูลมังกรกับอัจฉริยะตระกูลหงส์ทะเลาะกันเรื่องการเป็นเจ้าของผลไม้เซียน จนต้องประลองวิชาตัดสิน”
“พูดถึงเรื่องนี้ เซียนกิเลนก็ตระหนี่จริงๆ เขาก็มีผลไม้เซียน ให้ภรรยาคนละลูกก็จบแล้ว ทำไมต้องทะเลาะกันด้วย?”
เซียนอมตะส่ายหน้า เมื่อเทียบกับเซียนกิเลน ตัวนางใจกว้างกว่ามาก สามารถหยิบผลไม้เซียนออกมาเป็นของขวัญได้
“แล้วต่อมาล่ะ?”
“ต่อมาเซียนกิเลนบอกว่าประลองวิชาในงานแต่งงานดูไม่เหมาะสม ควรเปลี่ยนเป็นการแข่งขันรูปแบบอื่น พอดีมีเซียนสามท่านมาร่วมงาน ให้เซียนอิงเทียน เซียนจิ้วชง และเซียนซุ่ยยวี่เป็นกรรมการ ส่วนเขาไม่เป็น จะได้ไม่เกิดสถานการณ์คะแนนสองต่อสอง”
“เจ้าดูสิ ถ้าตอนนั้นเซียนกิเลนเชิญข้าไป พวกเราห้าเซียนก็เป็นกรรมการได้ไง? แล้
