ในฐานะผู้ก่อตั้งร้าน “ลองอีกครั้ง” ลู่หยางกับเมิ่งจิ่งโจวย่อมมีฝีมือที่ไม่ธรรมดา
เรื่องนี้เห็นได้ชัดตั้งแต่ตอนอยู่มณฑลเหยียนเจียง ตอนนี้ลู่หยางได้เรียนรู้สามเพลิงศักดิ์สิทธิ์ฝีมือยิ่งก้าวขึ้นไปอีกระดับ ในหมู่ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน หากพูดถึงเทคนิคการย่าง ลู่หยางมั่นใจว่าไม่มีคู่ต่อสู้แล้ว
ลู่หยางสะบัดเนื้อเสียบไม้ ผงยี่หร่าพริกป่นพลิกคว้างระหว่างชิ้นเนื้อ ถูกไฟเผา กลิ่นหอมถูกกระตุ้นออกมาจนหมดสิ้น แม้แต่ซิ่นเมี่ยนเมี่ยนที่ชอบกินจืดก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
“มากันๆ ย่างเสร็จแล้ว!”
ลู่หยางวางเนื้อย่างสองกาใหญ่ลงในจาน เสียงดังตุ้บ ฟังดูมีน้ำหนักมาก
ฝ่ายเมิ่งจิ่งโจวก็ไม่ได้อยู่เฉย มันฝรั่งแผ่น กุยช่าย เต้าหู้ย่าง ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนในมือเขา ส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายไหลไม่แพ้ของลู่หยาง
“อร่อย!”
บิดามารดาหลี่กินเนื้อย่างไปสองไม้ อุทานด้วยความรู้สึกจากใจจริง สมแล้วที่เป็นนักเรียนเก่ง ไม่เพียงวรยุทธ์สูง แม้แต่ฝีมือทำอาหารก็ดีขนาดนี้ หลี่หาวเหรินเทียบไม่ได้เลย
“ข้าขอลองไม้หนึ่ง!”
หลี่หาวเหรินได้ยินตำนานเนื้อย่างของพี่ลู่กับพี่เมิ่งมานานแล้ว แต่ไม่เคยมีโอกาสได้ชิม นี่คือเนื้อย่างที่เคยอร่อยจนทำให้ลัทธิอมตะล่มสลายมาแล้ว
“อร่อย!”
ตาของหลี่หาวเหรินเป็นประกาย นี่คือเนื้อย่างที่อร่อยที่สุดเท่าที่เขาเคยกิน ซิ่นเมี่ยนเมี่ยนกับซูอี้เหรินกินอย่างสำรวมทีละคำเล็กๆ แต่เมื่อบรรยากาศคึกคักขึ้น ก็ไม่ได้เกร็งตัวเหมือนก
