” หลี่หาวเหรินบอกทางให้ม้าแก่
ระหว่างทาง ทั้งสามคนได้ยินเสียงเล่านิทานจากโรงน้ำชา กำลังเล่าเรื่อง “ตำนานสำนักเวิ่นเต๋า”
“…ว่ากันว่าท่านเต๋าปู้ อวี่ผู้มีกิริยาดั่งเซียน เพื่อสัมผัสความทุกข์ของมนุษย์ จึงเข้าคุกหลายครั้ง
อยู่กินนอนร่วมกับนักโทษ พูดคุยอย่างสนิทสนม ถามว่าพวกเขาตกอยู่ในสภาพนี้ได้อย่างไร…”
“บางครั้ง ท่านเต๋าปู้ อวี่จะได้ยินจากปากนักโทษว่าที่ใดมีปีศาจชั่ว ท่านก็ไปที่นั่น ปราบปีศาจกำจัดมาร”
“เรื่องราววันนี้ จะเริ่มจากข่าวที่ท่านเต๋าปู้ อวี่ได้รับในคุก…”
“…ท่านเต๋าปู้ อวี่ได้ยินนักโทษเล่าว่าหมู่บ้านอานเจียดูแปลกประหลาด
คนที่ออกจากหมู่บ้านอานเจียล้วนเหม่อลอย เสียสติ แม้จะเป็นเช่นนั้น คนที่ออกจากหมู่บ้านอานเจียก็ยังอยากกลับไปหมู่บ้านอานเจีย…”
“…ท่านเต๋าปู้ อวี่จับได้แผนชั่วของหัวหน้าหมู่บ้านอานเจีย บุกเข้าไปฆ่าเจ็ดรอบออกเจ็ดรอบ ฆ่าจนปีศาจต้องขอร้อง ไม่กล้าทำชั่วอีก…”
ลู่หยางทำหน้าแปลก รู้สึกว่าอาจารย์ปรุงแต่งทางศิลปะเกินไปหน่อย
“ทำไมข้าจำได้ว่าหมู่บ้านอานเจียนี้เป็นหอนางโลมที่เปิดโดยปีศาจดอกไม้ที่ดูดพลังจิตของคน แปลงร่างเป็นหมู่บ้านเพื่อหลบเลี่ยงภาษี ต่อมาราชวงศ์ต้าเซี่ยพบช่องโหว่ในการเก็บภาษี จึงสั่งปิดหมู่บ้านอานเจีย?”
หลี่หาวเหรินแปลกใจ “มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ? แต่ที่เจ้าสำนักเขียนแบบนี้ คงมีเหตุผลของเขา บางทีเขาอาจมีบทบาทสำคัญในนั้นก็ได้!”
“เป็นลูกค้า โดนขังสิบห้าวัน”
