ลู่หยางทำตามคำสอนของศิษย์พี่ใหญ่ เดินมาที่หอคัมภีร์อย่างว่าง่าย
ที่หน้าหอคัมภีร์ เขาพบกับศิษย์พี่โจวลู่ลู่ที่ไม่ได้พบกันอีกเลยหลังจากพาตนไปซื้ออาวุธที่โรงอาหาร
“ศิษย์พี่โจวลู่ลู่ ไม่ได้พบกันนานแล้ว”
ศิษย์พี่โจวลู่ลู่กำลังจมอยู่ในโลกของหนังสือ ได้ยินเสียงลู่หยางก็เงยหน้าขึ้นยิ้มพูดว่า:
“อ๋อ น้องลู่หยาง เจ้าต่างหากที่ไม่ได้พบข้านาน เมื่อสองสามวันที่เจ้าเป็นเจ้าสำนัก ใครบ้างไม่ได้เห็นเจ้า?”
ลู่หยางยิ้มเขินๆ ไม่รู้จะพูดอะไรดี จะให้บอกว่าจริงๆ แล้วไม่ใช่ข้าที่เป็นเจ้าสำนัก แต่เป็นเซียนวัยสิบหกในร่างข้าที่อยากเป็นก็คงไม่ได้
“สองสามเดือนแล้วที่ไม่ได้มาหอคัมภีร์ มาหาหนังสืออะไรหรือ?”
“อยากหาหนังสือเกี่ยวกับการสร้างแก่นทองคำ”
โจวลู่ลู่พยักหน้าเข้าใจ:
“อ๋อใช่ ตอนนี้เจ้าอยู่ขั้นสร้างฐานระดับปลาย ต้องเริ่มคิดเรื่องสร้างแก่นทองคำแล้วสินะ”
“ศิษย์พี่โจว ตอนนั้นท่านสร้างแก่นทองคำอย่างไรหรือ?”
ศิษย์พี่โจวนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น พูดว่า:
“วันนั้นฝนตก ข้ากำลังอ่านหนังสืออยู่ใต้ชายคา อ่านไปอ่านไปไม่รู้เป็นอย่างไร รู้สึกว่าตัวอักษรในหนังสือเต้นระบำขึ้นมา ลอยเข้าสู่สมอง ตัวอักษรจากสมองไหลลงล่าง ผ่านอวัยวะภายใน มาถึงตันเถียน พลังวิเศษจากหมอกกลายเป็นของเหลว กลายเป็นธารน้ำไหลริน แล้วหลอมรวมกับตัวอักษร กลายเป็นแก่นทองคำหนึ่งเม็ด”
“ศิษย์พี่โจวมีพรสวรรค์จริงๆ!”
ลู่หยางชื่นชม เขาเคยได้ยินว่าผู้ที่มีพรสวรรค์ล้น
