ข้าฟังพวกเจ้าคุยมาครึ่งค่อนวัน รู้สึกผิดหวังในตัวพวกเจ้า”
สายตาของเซียนอมตะฉายแววเสียดายที่เหล็กไม่กลายเป็นเหล็กกล้า
“พวกเจ้าล้วนอยู่ในขั้นรวมร่าง จะใช้ชีวิตเปิดร้านย่างเนื้อ เปิดฟาร์มในสำนักเวิ่นเต๋าไปทั้งชีวิตหรือ พวกเจ้าพอใจแค่นี้หรือ!”
“ขอเซียนชี้แนะด้วย!”
ประมุขลัทธิและคนอื่นๆ นึกถึงอดีตที่พวกเขาล้วนเคยเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่ครึกโครม บัดนี้กลับภูมิใจที่จะได้เป็นผู้ยิ่งใหญ่คนที่สี่ รู้สึกละอายใจยิ่งนัก
“แค่สำนักเวิ่นเต๋าก็เป็นเป้าหมายของพวกเจ้าแล้วหรือ! ต้องการเปิดก็ต้องเปิดร้านสาขาทั่วดินแดนกลาง! ต้องการทำก็ต้องทำให้ใหญ่ที่สุด ทำให้ดีที่สุด!”
