“ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านกลับมาแล้วหรือ?”
ได้ยินศิษย์พี่ใหญ่เรียกตัว ลู่หยางก็รีบวิ่งกลับไปที่เขาประตูสวรรค์
ศิษย์พี่ใหญ่ยังคงเย็นชาเช่นเคย “อืม ไปคุยธุระที่วังหลวง เพิ่งกลับมาจากวังหลวง ได้ยินว่าเจ้าถึงขั้นสร้างฐานปลายแล้ว”
ลู่หยางคิดในใจว่าต้องเป็นหุ่นกลบอกศิษย์พี่ใหญ่แน่ๆ
ศิษย์พี่ใหญ่กวาดตามองลู่หยาง ราวกับมองทะลุถึงแก่นแท้
“ถึงขั้นสร้างฐานปลายแล้ว ขั้นต่อไปก็ต้องวางแผนว่าจะสร้างแก่นทองคำอย่างไร”
“การสร้างแก่นทองคำเป็นขั้นที่สำคัญยิ่งสำหรับผู้บำเพ็ญ ในยุคโบราณที่สุด ยังไม่มีของอย่างเรือบิน เพราะคุณสมบัติที่ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำบินในอากาศได้อย่างอิสระ บางคนถือว่าขั้นแก่นทองคำเป็นจุดแบ่งระหว่างมนุษย์กับเซียน บางคนเรียกขั้นแก่นทองคำว่า ‘วิถีแก่นทองคำ’ เห็นได้ถึงตำแหน่งแห่งที่ของระดับนี้”
“หากสร้างแก่นทองคำชั้นสูง การเจาะแก่นเป็นทารกก็จะราบรื่นไม่ต้องใช้แรง”
“แน่นอน เจ้าเป็นผู้มีรากฐานกระบี่ พรสวรรค์พิเศษ การสร้างแก่นทองคำชั้นหนึ่งไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเจ้า สิ่งที่เจ้าต้องพิจารณาคือจะสร้างแก่นทองคำชั้นหนึ่งชนิดใด”
“ศิษย์ในสำนักของเรามีชนิดแก่นทองคำนับไม่ถ้วน ล้วนบันทึกไว้ในหอคัมภีร์เจ้าไปอ่านที่หอคัมภีร์ได้ หาแรงบันดาลใจ”
“ขอรับ”
“อีกอย่าง เจ้าเก็บนี่ไว้ จะมีประโยชน์กับเจ้า”
ก่อนไป ศิษย์พี่ใหญ่หยิบขวดยาเล็กๆ ออกมา
“นี่คืออะไรหรือ?”
ลู่หยางคิดว่า นี่คงเป็นยาที่ช่วยไม่ให้รากฐานเสียหายหากสร้า
