ษฐานว่า นี่ต้องเป็นไม้คนยาตอนเซียนยุคโบราณปรุงยาพิษ สัมผัสยาพิษนานาชนิดเป็นเวลานาน จึงกลายเป็นแบบนี้
“ตะเกียบ”
“แล้วอันนี้ล่ะ?”
ศิษย์พี่ใหญ่เปิดฝาโอ่งน้ำ กลิ่นฉุนโชยมา ในโอ่งเต็มไปด้วยของเหลวสีดำ ข้างในเหมือนมีวิญญาณที่แค้นมากมายเคลื่อนไหว
“อ้อๆๆ นั่นน้ำส้มที่ข้าหมัก นึกไม่ถึงว่าลัทธิอมตะจะยังเก็บของดีแบบนี้ไว้ คืนให้ข้าได้ไหม?”
ศิษย์พี่ใหญ่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง เพื่อความปลอดภัย จึงปฏิเสธคำขอของเซียนอมตะ
“เจ้าพูดไม่รักษาคำ!”
เซียนอมตะเท้าสะเอว ดุด่าศิษย์พี่ใหญ่
ศิษย์พี่ใหญ่ทำเป็นไม่ได้ยิน
“อันนี้ใช้ทำอะไร?”
ศิษย์พี่ใหญ่ชี้ผ้าที่ยาวเก้าจ้าง กว้างเก้าจ้าง ถาม
ตามคำบอกของผู้บริหารระดับสูงลัทธิอมตะ ผ้าผืนนี้มีพลังด้านพื้นที่ ห่อของได้ทุกอย่าง แม้แต่คนเป็นๆ ก็ห่อได้ ใครยืนบนผ้า แม้จะเป็นแค่สองสามก้าว ใช้พลังวิเศษทั้งหมดก็ออกจากขอบเขตผ้าไม่ได้
“ผ้าปูเตียง ผ่านการหลอมของข้า ใช้แทนฟูก ตอนข้านอนจะกลิ้งบนเตียงยังไงก็ไม่ตก”
“ตอนนี้ข้าไม่มีร่างกาย ใช้ของนี้ไม่มีประโยชน์ พวกเจ้าเอาไว้เถอะ”
“แล้วอันนี้ล่ะ?”
ศิษย์พี่ใหญ่หยิบจานกลมออกมา
จานกลมนี้เนื้อแข็ง ไม่มีอะไรทำลายได้ มีนักวิชาการสันนิษฐานว่านี่คือโล่ยุคโบราณ เพียงแต่เล็กไปหน่อย และมีนักวิชาการสันนิษฐานว่าหากใช้วิธีเหมาะสมควบคุม ก็จะปรากฏเหนือศีรษะศัตรูหยุดศัตรูไว้
“จานอาหารที่ข้าทำพิเศษ”
เซียนอมตะบ่น “จานอาหารสมัยพวกเราคุณภาพไม่ค่อยดี รั่วง่าย ข
