สียง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ประมุขลัทธิ?!”
“ยังมีข้าด้วย”
คนชุดดำคนที่สองเปิดหมวกคลุม เป็นรองประมุขจิน
ณ ขณะนี้ ผู้บริหารระดับสูงสุดของลัทธิอมตะ หนึ่งประมุขลัทธิ สามรองประมุข มารวมตัวกัน ณ ที่นี้
พวกเขาล้วนเคยเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง ถือครองอำนาจเด็ดขาดของหนึ่งในลัทธิมารใหญ่ทั้งสี่ แต่ตอนนี้ พวกเขาได้แต่พบกันที่แผงย่างเนื้อ
ประมุขลัทธิไม่เคยคิดว่าการล่มสลายของลัทธิอมตะเป็นความรับผิดชอบของรองประมุขหลิวและเกา คนที่ปล่อยหมาป่าเข้าบ้านคือตัวเขาเอง ไม่อาจโทษคนอื่น
“พวกท่านนั่งก่อน พวกเราย่างอีกสองสามออร์เดอร์แล้วจะปิดร้าน”
หน้าร้านยังมีคนต่อแถวยาว อาจารย์หลิวและอาจารย์เกาบอกคนด้านหลังไม่ต้องต่อแถวแล้ว พวกเขาจะย่างอีกห้าออร์เดอร์แล้วปิดร้าน
ประมุขลัทธิสังเกตเห็นเซี่ยวเอ้อที่เช็ดโต๊ะเก็บไม้เสียบเนื้อเป็นผู้อาวุโสในลัทธิ ส่ายหน้าเบาๆ ในใจพูดไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร
อาจารย์หลิวและอาจารย์เกาขายออร์เดอร์สุดท้ายเสร็จ ประกาศปิดร้าน ดึงประตูร้านลง พูดคุยกับประมุขลัทธิ
“พวกท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
เรื่องลัทธิอมตะล่มสลายมีแค่คนส่วนน้อยรู้ อาจารย์หลิวและอาจารย์เกาอยู่ที่นี่ก็เป็นแค่เจ้าของร้านย่างเนื้อธรรมดา ไม่รู้เรื่องภายนอก
“พูดไปก็ยาว—”
ประมุขลัทธิถอนหายใจยาว บอกถึงความจนใจมากมาย
เขาเล่ารายละเอียดว่าลู่หยางสามคนแทรกซึมเข้าสำนักใหญ่ของลัทธิอมตะอย่างไร และลัทธิอมตะถูกราชวงศ์ต้าเซี่ยล้
