ขณะที่ลู่หยางติดอยู่ในคุก กำลังคิดว่าจะออกไปอย่างไรดี เซียนอมตะก็ตื่นจากความฝัน
นางเห็นลู่หยางถูกขังในคุกใต้ดิน ดีใจจนยิ้มกริ่ม “ลู่หยาง ในที่สุดเจ้าก็ทำเรื่องชั่วช้าจนถูกจับ ถูกลงโทษเสียที?”
ลู่หยาง “…เซียน ท่านอวยพรข้าดีๆ หน่อยได้ไหม?”
“ได้ ขอให้ลดโทษราบรื่น”
ลู่หยางสูดลมหายใจลึกสองครั้ง พยายามอธิบาย “ข้ากำลังฝึกวิชาอยู่ แค่มีเรื่องผิดพลาดนิดหน่อย”
“เจ้าฝึกวิชาอะไร?”
เซียนอมตะสงสัย วิชาอะไรที่ทำให้ตัวเองติดคุกได้
“วาดวงล้อมขัง”
“เข้าใจแล้ว”
ขณะที่สองคนกำลังคุยกัน มือใหญ่ก็ปรากฏขึ้นทันใด ดึงลู่หยางขึ้นมาจากใต้ดิน นั่นคือจี๋หงเหวิน
เมื่อครู่พี่จี๋เห็นกับตาว่าลู่หยางมุดลงดิน สร้างคุกขังตัวเองด้วยดิน
พี่จี๋งงเลย วิชาที่ข้าสอนกับวิชาที่เจ้าหนูนี่เรียนมีอะไรเหมือนกันบ้าง?
อ๋อ ชื่อเหมือนกัน
งั้นยิ่งเหลือเชื่อใหญ่!
เจอสายตาจนใจของพี่จี๋ ลู่หยางก็กะพริบตาอย่างไร้เดียงสา
“พี่จี๋ วาดวงล้อมขังของข้ายังพอมีทางรอดไหม?”
พี่จี๋พยักหน้าอย่างหนักแน่น “ปราชญ์สอนว่าสอนทุกคนโดยไม่เลือกชั้นวรรณะ หากวิธีถูกต้อง ก็ไม่มีศิษย์ที่สอนไม่ได้ ข้าต้องสอนเจ้าได้แน่!”
ลู่หยางดีใจ เห็นไหม พี่จี๋นี่แหละเชื่อถือได้
“เจ้าลองใช้สิ่งที่เรียนรู้อีกครั้ง คราวนี้วาดวงรอบข้า ข้าจะดูว่าปัญหาอยู่ตรงไหน”
“ได้”
ลู่หยางนึกถึงสภาวะตอนใช้วิชาเมื่อครู่ ใช้มือเป็นนิ้วชี้ วาดวงรอบพี่จี๋
วงกลมสมบูรณ์แบบ ถูกต้องตามค่าพาย
แล้วพี่จี๋ก็
