เมื่อเซียนอมตะปรากฏตัว ดึงดูดสายตาทุกคนทันที
“หน้าเล็ก?”
แม้เซียนอมตะจะเพิ่งมีอายุห้าวัน แต่ใบหน้านั้นแก่ราวกับเหลือชีวิตอีกแค่ห้าวัน ไม่มีทางเชื่อมโยงกับคำว่า “หน้าเล็ก” ได้เลย
“เซียนทั้งหลายถ่อมตัวขนาดนี้เลยหรือ?”
ชิวจิ้นอันเห็นท่าทางเกรงอกเกรงใจ พยายามเอาใจของเซียนอมตะ รู้สึกแปลกใจ
ชิวจิ้นอันมองไปที่หยุนจือ ได้แต่สรุปว่าเป็นเพราะหยุนจือขู่เขาไว้จนเขาหงอ
“ดูระดับของเขา เหมือนไม่ถึงขั้นเซียนเลย?”
ในที่นี้นอกจากหยุนจือแล้ว เจ้าอาวาสวัดเสวี่ยนคงมีวรยุทธ์สูงที่สุด
เจ้าอาวาสวัดเสวี่ยนคงใช้ตาทิพย์ มองเซียนอมตะจากบนลงล่างจนทั่ว พบว่าระดับของเขายังไม่ถึงเซียน อย่างมากก็แค่เทียบเท่าตนหรือแม้แต่ด้อยกว่า
ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเซียนอมตะอย่างลังเล รู้สึกว่าเห็นบางสิ่งคุ้นตาในตัวเซียนอมตะ
“นี่คือ… พลังของธูปเทียนและศรัทธา?”
รากฐานของราชวงศ์ต้าเซี่ยคล้ายกับพลังธูปเทียนและศรัทธา แต่เป็นแนวคิดที่สูงกว่า ตามคำพูดของฮ่องเต้ เรียกว่า “จิตใจผู้คน”
ด้วยเหตุนี้ฮ่องเต้จึงมองเห็นต้นกำเนิดของเซียนอมตะได้ชัดเจนที่สุด เจ้าสำนักอื่นๆ เห็นร่องรอยบางอย่าง แต่ไม่ชัดเจนเท่าฮ่องเต้
“เขาคงเกิดจากความเชื่อของศิษย์ลัทธิอมตะกระมัง?”
หยุนจือพยักหน้า
“ถูกต้อง และไม่เพียงแต่เขาที่เกิดมาแบบนี้ จุดเริ่มของผลการบำเพ็ญของเขาก็เกิดมาแบบนี้เช่นกัน”
“เขามีจุดเริ่มของผลการบำเพ็ญ?!”
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง
ในสายตาของเซียนอมตะน้อย จ
