เห็นว่าเขาบาดเจ็บสาหัส ต้องพักฟื้นร้อยปี
เมื่อคำนึงว่าเขาเป็นศรัทธาที่จงรักภักดีและแข็งแกร่งที่สุดของข้า ข้าจึงลงมือรักษา”
“หลังจากได้ชื่อ ข้ารู้สึกได้ว่าข้าครอบครองแสงสีทองกลุ่มหนึ่ง จากความทรงจำ ข้าเดาว่านี่คือผลการบำเพ็ญอมตะ”
“ข้าใช้พลังบางส่วนของผลการบำเพ็ญอมตะรักษาอาการบาดเจ็บของประมุขลัทธิ”
“แต่ข้าไม่รู้ว่าข้าเป็นเซียนอมตะจริงหรือไม่ ความทรงจำแรกสุดของข้ามาจากศรัทธาคนแรก นั่นคือความทรงจำเมื่อหมื่นกว่าปีก่อน ข้าไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับยุคโบราณแม้แต่น้อย”
“เช่น เมื่อประมุขลัทธิถามข้าว่าใครคือผู้หลอมดวงดาราให้เป็นแผ่นดิน ข้าตอบคำถามนี้ไม่ได้
แต่ก็พูดไม่ได้ว่าข้าไม่รู้ จึงบอกเขาว่าเรื่องนี้ระดับสูงเกินไป ไม่ใช่สิ่งที่เขาควรรู้”
“ข้าไม่แน่ใจว่าหากบรรดาศรัทธารู้สภาพของข้าจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ข้าจึงได้แต่แสร้งทำเป็นฟื้นคืนจากยุคโบราณอันยาวนาน”
“และข้าอยู่ในสภาพวิญญาณมาตลอด หากเป็นเช่นนี้ต่อไปคงไม่ได้ จึงบอกประมุขลัทธิว่า ข้าต้องแย่งร่าง ต้องกลับสู่จุดสูงสุด ต้องช่วยโลกใบนี้”
“ประมุขลัทธิเชื่อคำพูดข้า เรียกรวมผู้บำเพ็ญขั้นฝึก ลมปราณ ขั้นสร้างฐานทั้งหมด จัดการแข่งขัน ให้ข้าเลือกร่างที่เหมาะสมสำหรับแย่งร่าง”
“แล้วก็เลือกข้าสินะ?”
ลู่หยางถาม
เซียนอมตะพยักหน้าอย่างจนใจ ใช่แล้ว ตอนนั้นจะเลือกใครก็ได้ แต่กลับตาไม่ดี เลือกเจ้า โดนซ้อมใหญ่
หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น ข้าคงแย่งร่างสำเร็จไปแล้ว
สิ่งที
