“ท่าน ท่านเป็นเซียนจริงๆ หรือ เป็นเซียนอมตะ?”
ร่างของลู่หยางสั่นระริก สองมือวางไม่ถูก มุมปากยกขึ้นห้ามไม่อยู่ ตื่นเต้นมาก
“เด็กน้อย อย่าตื่นเต้นไป ข้าอยู่ตรงนี้”
ใบหน้าเซียนอมตะอ่อนโยน
“เจ้าเป็นที่หนึ่งในการแข่งขันครั้งนี้ แม้ที่หนึ่งในระดับฝึก ลมปราณจะมีจุดที่น่าชื่นชม แต่ก็เทียบเจ้าไม่ได้ เจ้าสมควรเป็นที่หนึ่งอย่างแท้จริง”
“เป็นรางวัล ข้าจะทำให้ความปรารถนาหนึ่งของเจ้าเป็นจริง”
“ความปรารถนา? มีข้อจำกัดไหม?”
“เจ้าขอมาเถิด ข้าทำได้ทุกอย่าง”
“ข้าหวังให้โลกสงบสุขตลอดไป”
“ขออย่างอื่นดีกว่า?”
เซียนอมตะพูดอย่างลองเชิง เขายอมรับว่าที่พูดไปเมื่อครู่เกินจริงไปหน่อย
การแย่งร่างลู่หยางต้องลบล้างจิตวิญญาณของเขา แต่จิตวิญญาณของเขาฝังรากในร่างกาย แม้จะถอนออก ก็ยังเหลือราก ทำให้การแย่งร่างไม่สมบูรณ์ ไม่เป็นผลดีต่อการบำเพ็ญในภายหน้า
วิธีที่ดีที่สุดคือทำให้ความปรารถนาของเขาเป็นจริง แบบนี้รากของจิตวิญญาณจะหลุดออกเอง ตนก็จะแย่งร่างได้อย่างสมบูรณ์
เขาคิดว่าลู่หยางแค่ขั้นสร้างฐาน อีกทั้งยังเป็นผู้บำเพ็ญอิสระ จะมีความปรารถนาอะไร อย่างมากก็ขอวัตถุเซียนสักชิ้น ให้ไปก็ได้ ยังไงพอแย่งร่างก็เอากลับคืนมาได้
“ข้าหวังให้ทุกคนเป็นเซียนได้”
“……”
นี่ยังแย่กว่าข้อแรก
“ข้าหวังให้กำลังการผลิตพัฒนาถึงขีดสุด ผู้คนไม่ต้องใช้แรงงานก็ได้ทรัพยากร สามารถเลือกทำสิ่งที่ตัวเองชอบได้อย่างอิสระ”
“……ขออย่างอื่นเถอะ”
เจ้าหมอนนี่มา
