นี่น่ะหรือพลังของระดับ เทพปฐพี มันช่างสุดยอดอะไรเช่นนี้
กุ่ยหมิงยกมือที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนขึ้นมา กำหมัดแน่นแล้วคลายออก สัมผัสได้ถึงขุมพลังมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในทุกอณูร่างกาย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความปิติยินดีจนแทบคลั่ง
พรวด
ไกลออกไป กู้เฉินและฮวาเหลียนที่เพิ่งตั้งหลักได้ ต่างกระอักเลือดออกมาพร้อมกัน
ความเร็วของกุ่ยหมิงเมื่อครู่นั้นเหนือชั้นเกินกว่าที่สายตาและประสาทสัมผัสของพวกเขาจะตามทัน รู้ตัวอีกทีก็ถูกซัดกระเด็นออกมาแล้ว
พวกเราต้องหนี เจ้านั่นไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะต่อกรได้อีกต่อไปแล้ว ฮวาเหลียนหน้าซีดเผือด ความมั่นใจที่มีมลายหายไปจนสิ้น นางเริ่มก้าวถอยหลังเตรียมหนี
ถ้าจะไปก็เชิญเจ้าไปคนเดียว ข้าจะลองดูสักตั้ง กู้เฉินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน ปาดเลือดที่มุมปาก แววตาเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่ลุกโชน
เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ช่องว่างของพลังมันห่างกันเกินไป ต่อให้เจ้ามีกายเนื้อพิเศษก็เอาชนะมันไม่ได้หรอก ฮวาเหลียนพยายามเกลี้ยกล่อม
เมื่อเห็นกู้เฉินยังคงยืนนิ่งไม่ตอบรับ ฮวาเหลียนก็กัดฟัน ตัดสินใจหันหลังกลับ เตรียมจะพุ่งตัวหนีออกจากลานกว้าง
จะไปไหนกันจ๊ะ งานเลี้ยงเพิ่งจะเริ่ม อย่าเพิ่งรีบกลับสิ
