ุดศิษย์พี่ขั้นแปรเซียนที่กำลังจะลงมือ
ศิษย์พี่ขั้นแปรเซียนไม่ลงมือ อยากดูว่าลู่หยางจะทำอะไร
ในบรรดาคู่ต่อสู้ที่เซียนอมตะสู้ข้ามขั้น ก็มีพี่อู๋ขั้นแปรเซียนผู้นี้ด้วย เขามาเพื่อแก้แค้น เข้าแถวรอมาเกือบทั้งวัน ในที่สุดก็ถึงคิวของเขา
ลู่หยางสูดลมหายใจลึก พูดช้าๆ
“พี่อู๋ ข้าขอเตือนพวกท่าน อย่าได้รังแกผู้อื่นเกินไป หากบีบคั้นจนเกินไป ข้าจะทำอะไรออกมาก็ได้!”
พี่อู๋ไม่ได้ตกใจกับคำขู่ของลู่หยาง หัวเราะถาม
“รังแกเจ้าแล้วจะเป็นไร หรือว่าเจ้ายังมีบัตรประสบการณ์เจ้าสำนักใบที่สี่?”
พี่อู๋ไม่เชื่อว่าลู่หยางจะมี หากมีจริง คงใช้ไปนานแล้ว จะรอถึงตอนนี้ทำไม?
“บัตรประสบการณ์เจ้าสำนักไม่มี แต่ข้ามีวิชาเทพยุคโบราณหนึ่งท่า สามารถฆ่าศัตรูได้ทุกคน! พวกเราล้วนเป็นศิษย์สำนักเวิ่นเต๋า ข้าไม่อยากเปิดฉากฆ่าฟันในสำนัก!”
พี่อู๋ไม่เชื่อว่าลู่หยางจะมีวิชาเทพเช่นนั้น ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลงมือโจมตีทันที
ลู่หยางเห็นว่าพูดไม่สำเร็จ จำต้องใช้วิชาที่เพิ่งเรียนรู้
“ดูวิชาเทพยุคโบราณของข้า — โยนถั่วเป็นทหาร!”
ในห้วงจิต ลู่หยางบังคับส่งการควบคุมร่างให้หวงโต้วโต้ว
โยนถั่วเป็นทหาร ก็คือให้เซียนอมตะออกรบแทนตน!
ท่านี้ร้ายกาจนัก เซียนเข้าร่าง ช่างไร้เทียมทาน วิชานี้แม้แต่ในยุคโบราณก็นับว่าทรงพลังมาก เป็นวิชาต้องห้าม!
เซียนอมตะมองพี่อู๋ที่โจมตีเข้ามา รู้สึกสิ้นหวัง ขั้นแปรเซียนลงมือ จะรับมืออย่างไรไหว?
“ลู่หยาง เจ้าไม่มีความเคารพยำเ
